Het begin van september was nog de uitloper van mijn verlof en in de dikke week die ik nog had voor ik terug naar het werk moest, wist ik er nog wat uitstapjes uit te wringen en ja, dat betekent ook cinema want ik ging toen maar liefst 3 keer in een donkere zaal zitten.
Dit was absoluut geen grootse cinema, 't is eigenlijk een heel domme film maar ik heb er mij mee geamuseerd en dat is het belangrijkste.
Anne Hathaway moet bovendien zowat de hardst werkende vrouw in Hollywood zijn want dit was al haar derde film in de bioscopen bij ons dit jaar - na The devil wears Prada 2 en The Odyssey (Mother Mary was hier jammer genoeg niet te zien) - en Verity moest toen ook nog verschijnen... Waar halen sommige mensen de energie.
Op maandag 7 september was het hier kermiskoers en dat wil zeggen dat er de hele dag door wielrenners achter dernyscootertjes aan mijn deur passeren. Of met andere woorden: ik moest er weg en aangezien ik nog 2 gratis bioscooptickets had van Proximus was mijn keuze snel gemaakt: de trein op naar Gent en film à volonté.
Na een spaghetti bij Bavet (ik had ook nog een bon die ik gewonnen had bij een quiz) deed ik 2 films na elkaar in de Kinepolis en tot mijn grote vreugde zat ik 2 keer helemaal alleen in de zaal! Zonder zelfs al een film gezien te hebben was de dag al geslaagd.
Mijn eerste film van de dag was Sunny dancer, een coming of age verhaal op een kamp voor tieners met kanker. Geen slechte film, maar we hebben het allemaal al wel eens ergens gezien in een andere film. Coming of age is nu eenmaal coming of age.
Daarna zette ik me schrap voor het 2.5 uur durende L'inconnue, een Franse film van Arthur Harari, regisseur van Onoda en scenarist van Anatomie d'une chute - dus mooie adelbrieven - en bovendien gebaseerd op een graphic novel die hij met zijn broer maakte. Hoofdrollen werden vertolkt door Niels Schneider (meneer Virginie Efira) en Léa Seydoux.
Het is een verhaal van bodyswappen dat nooit echt wordt uitgelegd, er wordt amper in gepraat (Seydoux vertelt wel hele boekdelen met alleen haar mimiek) en er zit zowat de meest cringe seksscène in de film die je ooit zal zien. Het was met andere woorden een uitputtingsslag en hij kreeg van mij slechts 2.5/5 maar ik ben toch blij dat ik hem gezien heb. Nu alleen nog de graphic novel te pakken krijgen om misschien wat meer duidelijkheid te krijgen.
Op mijn eigenste scherm thuis zag ik bijna 2 seizoenen van The Ark, de sf-serie die 4 avonden in de week op Play Actie te zien is.
En ja, dit blijft knullige sci-fi maar is gewoon glorieus.
Op de BBC kregen we het derde seizoen van Vigil te zien.
Na een mysterieuze dood onder water op een duikboot (seizoen 1) en terrorisme in het pokkehete Midden-Oosten (seizoen 2), zitten we nu met een moord op Svalbard in Noorwegen dus hebben we sneeuw en ijs.
De zes afleveringen wisten te boeien maar was dit seizoen nodig? Niet echt.
Deze quiz is altijd leuk om te spelen want die zit echt heel goed in elkaar. De rode draad doorheen deze quiz is de spoorwegen en gelukkig heb ik enkele teamleden die daarvoor werken zodat die vragen alvast beantwoord geraken.
We eindigden op de derde plek en gingen naar huis met elk een bon van Bavet die ik meteen de maandag er op ging verzilveren in Gent. Score.
Ik deed ook mijn jaarlijkse uitstap naar Ikea - dat hoort gewoon bij mijn verlof - en kon daar proeven van het PAX'ke, hun versie van het Romboutje dat eerst enkel in Ikea Gent beschikbaar was maar ondertussen in ver alle Belgische winkels te verkrijgen is.
En ja, 't was lekker en voor herhaling vatbaar.
We kwamen op 17 september voor de eerste keer dit leesjaar samen met de leesgroep om de boeken te kiezen die we dit jaar gaan lezen. We zijn er uit geraakt.
Penguin, 2026 (oorspr. 2025)
337 p.
Vertaald als: Atmosphere
Over mijn book haul kan ik kort zijn: die was nul, noppes, niks. Braaf geweest dus.
Op maandag 7 september was het hier kermiskoers en dat wil zeggen dat er de hele dag door wielrenners achter dernyscootertjes aan mijn deur passeren. Of met andere woorden: ik moest er weg en aangezien ik nog 2 gratis bioscooptickets had van Proximus was mijn keuze snel gemaakt: de trein op naar Gent en film à volonté.
Na een spaghetti bij Bavet (ik had ook nog een bon die ik gewonnen had bij een quiz) deed ik 2 films na elkaar in de Kinepolis en tot mijn grote vreugde zat ik 2 keer helemaal alleen in de zaal! Zonder zelfs al een film gezien te hebben was de dag al geslaagd.
Mijn eerste film van de dag was Sunny dancer, een coming of age verhaal op een kamp voor tieners met kanker. Geen slechte film, maar we hebben het allemaal al wel eens ergens gezien in een andere film. Coming of age is nu eenmaal coming of age.
Daarna zette ik me schrap voor het 2.5 uur durende L'inconnue, een Franse film van Arthur Harari, regisseur van Onoda en scenarist van Anatomie d'une chute - dus mooie adelbrieven - en bovendien gebaseerd op een graphic novel die hij met zijn broer maakte. Hoofdrollen werden vertolkt door Niels Schneider (meneer Virginie Efira) en Léa Seydoux.
Het is een verhaal van bodyswappen dat nooit echt wordt uitgelegd, er wordt amper in gepraat (Seydoux vertelt wel hele boekdelen met alleen haar mimiek) en er zit zowat de meest cringe seksscène in de film die je ooit zal zien. Het was met andere woorden een uitputtingsslag en hij kreeg van mij slechts 2.5/5 maar ik ben toch blij dat ik hem gezien heb. Nu alleen nog de graphic novel te pakken krijgen om misschien wat meer duidelijkheid te krijgen.
Op mijn eigenste scherm thuis zag ik bijna 2 seizoenen van The Ark, de sf-serie die 4 avonden in de week op Play Actie te zien is.
Dit begon al op 25 augustus, dus de 8 resterende afleveringen van seizoen 1 en de eerste 10 afleveringen van seizoen 2 werden in september verslonden. Komende week begint trouwens het derde en laatste seizoen, ik kijk er al naar uit!
En ja, dit blijft knullige sci-fi maar is gewoon glorieus.
Op de BBC kregen we het derde seizoen van Vigil te zien.
De zes afleveringen wisten te boeien maar was dit seizoen nodig? Niet echt.
We gingen 1 keer quizzen in september.
We eindigden op de derde plek en gingen naar huis met elk een bon van Bavet die ik meteen de maandag er op ging verzilveren in Gent. Score.
Ik deed ook mijn jaarlijkse uitstap naar Ikea - dat hoort gewoon bij mijn verlof - en kon daar proeven van het PAX'ke, hun versie van het Romboutje dat eerst enkel in Ikea Gent beschikbaar was maar ondertussen in ver alle Belgische winkels te verkrijgen is.
We kwamen op 17 september voor de eerste keer dit leesjaar samen met de leesgroep om de boeken te kiezen die we dit jaar gaan lezen. We zijn er uit geraakt.
Wat mijn wrap up van september betreft, kan ik kort zijn want ik las welgeteld 1 boek en 1 strip uit.
337 p.
Vertaald als: Atmosphere
Atmosphere van Taylor Jenkins Reid (The seven husbands of Evelyn Hugo, Daisy Jones and the Six) werd al voor 2/3 uitgelezen tijdens mijn reis naar Engeland eind augustus maar ik deed er nog een goeie week over om de laatste 100 bladzijden uit te krijgen.
En dat was niet omdat ik het geen goed boek vond maar gewoon omdat lezen zo ontzettend moeilijk gaat nu - nee, geef gewoon toe dat het al 2 jaar niet meer gaat...
Taylor Jenkins Reid is wel een auteur waar ik van weet dat ze heel meeslepend schrijft, zelfs over onderwerpen waar ik niet zo heel veel mee heb (zoals muziek in Daisy Jones and the Six), dus dat zat al snor. Het onderwerp van Atmosphere trok me ook aan want dit gaat over de eerste vrouwen die toegelaten werden in het NASA-project als astronauten eind jaren '70, begin jaren '80. En dat deed me al meteen denken aan de Apple TV reeks For all mankind die ik schitterend vond, ik zat met andere woorden gereed.
We volgen twee tijdlijnen: in het "nu" van 29 december 1984 gaat een ruimtemissie spectaculair verkeerd en ground control moet van op afstand er alles aan doen om de nog overblijvende astronauten levend terug naar de aarde te krijgen. Aan de microfoon - het enige contact met het ruimteschip - zit Joan Goodwin die al haar eerste ruimtereis achter de rug heeft en zij is het doorgeefluik tussen de aarde en de missie.
Zeven jaar eerder volgen we Joan die er alles voor over heeft om astronaut te worden, zeker nu NASA eindelijk vrouwen toelaat tot het project. Ze is niet bij de eerste lichting, maar wordt wel gekozen bij de tweede en dan gaat het verhaal in een versnelling. We krijgen heel de training te lezen, de vriendschappen die ze smeedt en de liefde die ze vindt bij mede-astronaut Vanessa Ford - iets wat niet geweten mag zijn want dan stopt het astronautenverhaal voor allebei.
En Vanessa is nu net de enige niet bewusteloze of dode astronaut op de falende missie in 1984...
Ik heb dit echt zó graag gelezen en dit is een boek dat zeker in mijn jaaroverzicht komt. Vier sterren.
Wat ik zeker ook nog wil vermelden is dat ik na het lezen van het boek, de documentaire Sally bekeken heb op Disney+.
Dit gaat over Sally Ride, de eerste Amerikaanse vrouw in de ruimte en hoe zij heeft moeten knokken om te komen waar ze was.
Na haar carrière in de ruimtevaart heeft ze trouwens een stichting opgericht om meisjes aan te sporen om wetenschappen te studeren, dat kan je alleen maar toejuichen.
Ze stierf in 2012 en toen kwam aan het licht dat ze al 27 jaar samen was met haar vrouwelijke partner, iets wat dus - net als in het boek - een taboe was toen ze nog astronaut was.
Een mooie aanvulling op het boek en op Disney+ te vinden.
En dat was niet omdat ik het geen goed boek vond maar gewoon omdat lezen zo ontzettend moeilijk gaat nu - nee, geef gewoon toe dat het al 2 jaar niet meer gaat...
Taylor Jenkins Reid is wel een auteur waar ik van weet dat ze heel meeslepend schrijft, zelfs over onderwerpen waar ik niet zo heel veel mee heb (zoals muziek in Daisy Jones and the Six), dus dat zat al snor. Het onderwerp van Atmosphere trok me ook aan want dit gaat over de eerste vrouwen die toegelaten werden in het NASA-project als astronauten eind jaren '70, begin jaren '80. En dat deed me al meteen denken aan de Apple TV reeks For all mankind die ik schitterend vond, ik zat met andere woorden gereed.
We volgen twee tijdlijnen: in het "nu" van 29 december 1984 gaat een ruimtemissie spectaculair verkeerd en ground control moet van op afstand er alles aan doen om de nog overblijvende astronauten levend terug naar de aarde te krijgen. Aan de microfoon - het enige contact met het ruimteschip - zit Joan Goodwin die al haar eerste ruimtereis achter de rug heeft en zij is het doorgeefluik tussen de aarde en de missie.
Zeven jaar eerder volgen we Joan die er alles voor over heeft om astronaut te worden, zeker nu NASA eindelijk vrouwen toelaat tot het project. Ze is niet bij de eerste lichting, maar wordt wel gekozen bij de tweede en dan gaat het verhaal in een versnelling. We krijgen heel de training te lezen, de vriendschappen die ze smeedt en de liefde die ze vindt bij mede-astronaut Vanessa Ford - iets wat niet geweten mag zijn want dan stopt het astronautenverhaal voor allebei.
En Vanessa is nu net de enige niet bewusteloze of dode astronaut op de falende missie in 1984...
Ik heb dit echt zó graag gelezen en dit is een boek dat zeker in mijn jaaroverzicht komt. Vier sterren.
Wat ik zeker ook nog wil vermelden is dat ik na het lezen van het boek, de documentaire Sally bekeken heb op Disney+.
Na haar carrière in de ruimtevaart heeft ze trouwens een stichting opgericht om meisjes aan te sporen om wetenschappen te studeren, dat kan je alleen maar toejuichen.
Ze stierf in 2012 en toen kwam aan het licht dat ze al 27 jaar samen was met haar vrouwelijke partner, iets wat dus - net als in het boek - een taboe was toen ze nog astronaut was.
Een mooie aanvulling op het boek en op Disney+ te vinden.
 |
| Alles wat ik las in september. Tragisch. |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten