En nog eens twee films op het filmfestival en opnieuw viel er een themaatje te bespeuren:
vrouwelijke regisseurs die hun eigen demonen in filmvorm gieten.
 |
| The last day heeft nog geen poster... |
Eerste van de dag werd Dua, een Kosovaarse film over opgroeien als etnisch Albanees tijdens de oorlog daar eind jaren '90.
De 13-jarige Dua doet de dingen die je op die leeftijd zogezegd doet: met vriendinnen naar feestjes gaan, jongens nagapen, te laat komen op school... Maar ze behoort ook tot de groep etnische Albanezen die in Kosovo wonen en er is op dat moment een zuivering aan de gang.
Stukje bij beetje wordt hun vrijheid beperkt, ze wordt achterna gezeten door Servische pestkoppen op straat, ziet een vriendin sterven en haar moeder begint haar vader te pushen om het land te verlaten.
Opgroeien is op zich al niet leuk maar als je dat in deze omstandigheden moet doen, is het helemaal de hel. Gelukkig leert ze Maki kennen die haar meeneemt naar haar judolessen - kwestie van haar woede en ongenoegen ergens kwijt te raken.
Er zijn dus lichtpuntjes in deze duistere tijd voor Dua, wat de film niet helemaal loodzwaar maakt.
De jonge acteurs zijn meer dan degelijk en deze film is de Kosovaarse inzending voor de Oscars volgend jaar. Zou maar eens bij de finale 5 kunnen zijn.
Ik vind geen releasedatum bij ons en de film was Engels ondertiteld - nooit een goed teken - maar als hij genomineerd raakt voor een Oscar krijgt hij misschien wel een release.
Na de film moest ik de trek van de Sphinx naar de Kinepolis maken maar ik had anderhalf uur dus ruim de tijd om ook nog eerst even in de Albert Heijn binnen te springen voor wat avondeten - een mens heeft brandstof nodig bij een filmmarathon.
Om 20.00u zat ik dan in een cosy seat in zaal 8 om The last day te bekijken, een moderne interpretatie van Mrs. Dalloway van Virginia Woolf.
We volgen de dag van Julia (Alicia Vikander, Ex machina, The Danish girl, The light between oceans...) die van hot naar her draaft voor het feest dat ze die avond geeft voor 4 juli. Ze pikt bestellingen op, gaat met haar dochter naar de dokter, ontmoet een oude vlam en doet er een wandelingetje mee en bezorgt ook nog eens een verloren portefeuille aan het tweede hoofdpersonage, Taylor (Victoria Pedretti).
Die laatste zit in een serieuze dip na de geboorte van haar derde kind. En ook Julia is niet helemaal op en top in orde, zij heeft na de geboorte van haar dochter geen letter meer op papier gekregen en als schrijfster is dat natuurlijk een ramp.
Hier kregen we echt geen enkel moment van respijt, het was miserie op miserie op miserie met twee vrouwen in de hoofdrol die allebei op het punt van instorten stonden.
In de film werd degelijk geacteerd maar het gebeurde gewoon allemaal, ik zat er totaal niet in en het feit dat de film niet eens een poster, trailer of degelijk promomateriaal heeft, doet me twijfelen of deze ooit bij ons in de zalen zal komen - hij werd ook deze keer onder het scherm ondertiteld... En da's eigenlijk niet eens erg.
Maar ik wil ondertussen wel eens een film zien die me omver blaast en waar ik lyrisch over kan doen. Ik heb er nog 8 te gaan, er zal er wel één tussen zitten, zeker?
De 13-jarige Dua doet de dingen die je op die leeftijd zogezegd doet: met vriendinnen naar feestjes gaan, jongens nagapen, te laat komen op school... Maar ze behoort ook tot de groep etnische Albanezen die in Kosovo wonen en er is op dat moment een zuivering aan de gang.
Stukje bij beetje wordt hun vrijheid beperkt, ze wordt achterna gezeten door Servische pestkoppen op straat, ziet een vriendin sterven en haar moeder begint haar vader te pushen om het land te verlaten.
Opgroeien is op zich al niet leuk maar als je dat in deze omstandigheden moet doen, is het helemaal de hel. Gelukkig leert ze Maki kennen die haar meeneemt naar haar judolessen - kwestie van haar woede en ongenoegen ergens kwijt te raken.
Er zijn dus lichtpuntjes in deze duistere tijd voor Dua, wat de film niet helemaal loodzwaar maakt.
De jonge acteurs zijn meer dan degelijk en deze film is de Kosovaarse inzending voor de Oscars volgend jaar. Zou maar eens bij de finale 5 kunnen zijn.
Ik vind geen releasedatum bij ons en de film was Engels ondertiteld - nooit een goed teken - maar als hij genomineerd raakt voor een Oscar krijgt hij misschien wel een release.
Na de film moest ik de trek van de Sphinx naar de Kinepolis maken maar ik had anderhalf uur dus ruim de tijd om ook nog eerst even in de Albert Heijn binnen te springen voor wat avondeten - een mens heeft brandstof nodig bij een filmmarathon.
Om 20.00u zat ik dan in een cosy seat in zaal 8 om The last day te bekijken, een moderne interpretatie van Mrs. Dalloway van Virginia Woolf.
 |
| Geen trailer beschikbaar, dit is ook de enige foto van de film |
Die laatste zit in een serieuze dip na de geboorte van haar derde kind. En ook Julia is niet helemaal op en top in orde, zij heeft na de geboorte van haar dochter geen letter meer op papier gekregen en als schrijfster is dat natuurlijk een ramp.
Hier kregen we echt geen enkel moment van respijt, het was miserie op miserie op miserie met twee vrouwen in de hoofdrol die allebei op het punt van instorten stonden.
In de film werd degelijk geacteerd maar het gebeurde gewoon allemaal, ik zat er totaal niet in en het feit dat de film niet eens een poster, trailer of degelijk promomateriaal heeft, doet me twijfelen of deze ooit bij ons in de zalen zal komen - hij werd ook deze keer onder het scherm ondertiteld... En da's eigenlijk niet eens erg.
Maar ik wil ondertussen wel eens een film zien die me omver blaast en waar ik lyrisch over kan doen. Ik heb er nog 8 te gaan, er zal er wel één tussen zitten, zeker?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten