Op mijn achtste en voorlaatste filmfestivaldag ging ik een laatste keer voor 2 films.
Geen centraal thema, hoewel je het een vrouwelijke en dodelijke dag kon noemen. In de ene film zacht, in de andere keihard.
Eerste film op mijn programma was Soudain (急に具合が悪くなる), de film waar ik al van in mei op zat te wachten want beide hoofdrolspeelsters kregen toen samen de prijs voor beste actrice in Cannes en één van die twee was Virginie Efira in haar derde film al dit jaar - over Vie privée en Histoires parallèles gaan we het hier even niet hebben want kandidaten voor teleurstelling van het jaar.
Regisseur van de film was bovendien Ryusuki Hamaguchi, die ons al het juweel Drive my car en de mooie anthologiefilm Wheel of fortune and fantasy schonk die samen op plek 6 in mijn bioscoop top 10 van 2022 belandden. Mooie vooruitzichten dus.
Wel even een puntje van aandacht bij deze film: Drive my car klokte af op 179 minuten en Soudain doet er daar nog eens 18 minuten bij, je moet je dus voorbereiden op een lange zit en geen pauze gedurende bijna 3.5 uur.
Maar vond ik dit erg? Nee, hoegenaamd niet. Met Soudain maakt Hamaguchi zijn Franse speelfilmdebuut en hij vermengt zijn Japanse mood-filmen met de Franse gewoonte om in hun films te praten, praten, praten. En ik genoot er van.
Waarover gaat dit nu? Marie-Lou (Virginie Efira) is directrice van een Parijs verzorgingstehuis dat voor grote veranderingen staat en vooral een meer humane aanpak naar hun bewoners toe wil gebruiken. Op een dag ontmoet ze Mari, een Japanse theaterregisseur die met haar nieuwe stuk in Parijs staat. Hoofdrolspeler Goro geeft een tour de force in het stuk dat gaat over het beter behandelen van psychiatrische patiënten terwijl zijn autistische kleinzoon vrij in de zaal en op het podium mag rondlopen.
Na de voorstelling leren we bij een Q&A dat Mari ongeneeslijk ziek is en niet lang meer te leven heeft. Marie-Lou en Mari groeien door gesprekken dichter naar elkaar toe en Marie-Lou nodigt Mari uit om "artist in residence" te worden in het verzorgingstehuis.
Wanneer Mari's toestand plots verslechtert (daar is de titel!), trekken de twee naar Japan om de laatste zaken te regelen.
Dit was een lange zit, maar de film verveelde geen moment waardoor ik die lange duur écht niet gevoeld heb. De film zelf kabbelt langzaam voort en we filosoferen er op los maar hier - in tegenstelling tot de films van Éric Rohmer die ik zag - werkte het echt niet op de zenuwen.
Ik zou zomaar eens mijn film van het jaar kunnen gezien hebben.
Soudain komt op 18 november in de zalen. Trek er een namiddag voor uit en gaan!
Mijn tweede film van de dag was van een heel ander kaliber.
Victorian psycho is een historische horrorfilm die zichzelf niet te serieus neemt en die heerlijk uit de hand loopt.
De film is gebaseerd op het gelijknamige boek van Virginia Feito en zij schreef ook het scenario van de film.
195 p.
(Nog) niet vertaald
Ik kocht dit boek vorig jaar tijdens mijn reis naar Edinburgh en na het al in een drietal boekhandels in mijn handen te hebben gehad, kocht ik het uiteindelijk in het schattige Golden Hare Books. Wie had gedacht dat ik het dan iets meer dan een jaar later in allerijl nog zou moeten gaan lezen vooraleer ik de verfilming ging bekijken?
Ik las het boek gedurende mijn eerste 4 dagen op het filmfestival uit en was dus helemaal voorbereid voor de film.
Winnifred - Fred - Notty arriveert in Ensor House om gouvernante te zijn voor de twee kinderen des huizes. Al meteen op pagina 7 krijgen we de volgende zin te lezen: It is early fall, the cold is beginning to descend, and in three months everyone in this house will be dead.
In mijn ogen al een heel goed begin van een boek. Winnifred weet van zichzelf dat ze een "darkness" in zich heeft en dat ze soms héél ongepast gedrag vertoont dat meestal uitmondt in iemand die het leven laat. En zij die een job verliest.
Maar ze is ook met een ander doel naar Ensor House gekomen: onderdeel worden van de familie.
In het boek volgen we de hele tijd haar gedachtengang en de gruwelijke dingen die ze doet. En neem maar aan dat je af en toe met walging zit te lezen.
De film doet zijn best om dit allemaal op een goeie manier weer te geven en actrice Maika Monroe is heerlijk griezelig in haar vertolking van Fred hoewel ze veel en veel te mager is om het personage gestalte te geven want in het boek wordt dikwijls benadrukt hoe grof ze is en totaal niet ladylike. Maar daar zullen we dan enkel eens over zuchten zeker?
De gruwel die zich uiteindelijk in Ensor House zal afspelen is in het boek veel groter en goorder dan wat er zich op het scherm ontvouwt maar daar kan ik mee leven. Ik zat de gruwen tijdens het kijken en er zit genoeg bloed en voosheid in de film om hem best ok te vinden. Maar toch moet ik hier de bekende uitspraak doen: het boek was beter.
De film is serieus ok wat horror betreft, maar het boek gaat zoveel dieper en ook verder in de perverse daden en gedachten van Winnifred.
Ik kan (nog) geen releasedatum vinden, de film was Nederlands ondertiteld en op de website van de Belgische verdeler The Searchers staat de film als TBA.
Nog wat geduld oefenen dus. Of het boek gaan lezen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten