140 p.
Vertaald uit het Engels: The swimmers
Het eerste boek van de leesgroep dit leesjaar is een feit: we lazen De zwemmers van Julie Otsuka. Van deze schrijfster las ik al Waarvan wij droomden, dat bij mijn eervolle vermeldingen van 2017 kwam te staan.
Net zoals dit vorige boek is dit een korte maar krachtig geschreven roman die je na het lezen achterlaat met een mokerslag.
Het boek is opgedeeld in 5 hoofdstukken die van vertelstem wisselen. De eerste twee spelen zich af in een ondergronds zwembad en zijn in de wij-vorm geschreven - net zoals Waarvan wij droomden. Dit versterkt het groepsgevoel onder de zwemmers van dat zwembad, die allemaal habitués zijn met hun eigen gewoontes. Eén daarvan is Alice, die duidelijk dementie heeft maar lijkt op te leven eens ze in het water belandt.
Vanaf het derde hoofdstuk is het in de tweede persoon te doen - iets wat ik normaal gezien hartsgrondig haat want ik wil niet de hele tijd gecommandeerd worden door de schrijver met "jij doet dit"of "jij zegt dat" want ik bén geen personage in hun verhaal - maar hier werkte het wonderwel.
We krijgen 2 hoofdstukken in de jij-vorm waar de dochter van Alice - dit wordt niet meteen benoemd maar je kan verstaan dat dit zo is - aangesproken wordt en 1 hoofdstuk in de u-vorm waarin we naar Alice zelf kijken.
En die laatste 3 hoofdstukken zijn het pakkendst want die gaan om met hoe de omgeving van Alice en Alice zelf naar haar ziekte kijkt.
Tussen de regels door haalt Julie Otsuka nog een schandvlek in de Amerikaanse geschiedenis aan: tijdens WOII werden Amerikanen van Japanse origine opgesloten in kampen omdat ze een gevaar voor de maatschappij zouden zijn. Zo ook Alice, die met haar ouders en broertje in zo'n kamp terechtkwam.
Ik hoorde hier zelf voor de eerste keer van in een aflevering van - godbetert - Seventh heaven. En ik kende ook al de geschiedenis van Star Trek acteur George Takei, die als Amerikaan van Japanse afkomst zelf als kind in zo'n kamp gewoond heeft - waar hij de graphic novel They called us enemy over uitbracht in 2019 (en die ik in mijn boekenkast heb staan).
Het samenhorigheidsgevoel in het zwembad, de Amerikaanse geschiedenisles tussen de lijnen door en het pakkende relaas van dementie maakt dat De zwemmers grote indruk maakte.
Ik bleef nog een hele tijd na het lezen aan dit boek denken - en dat tijdens het filmfestival waar ik het boek tussen de films door gelezen heb!
Een aanrader dus en al een kanshebber om in mijn leesjaaroverzicht te figureren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten