Klein thema van de dag: gay en historisch.
Beginnen deed ik om 10.00u met Coward, die gisteren het filmfestival opende.
Dit is de derde film van Lukas Dhont (na Girl en Close) en opnieuw wordt de hoofdrol gespeeld door een engelachtig wezen - Dhont heeft overduidelijk een type - en zit er queer representatie in.
Zoals hij na de film zelf kwam vertellen, is dit zijn eerste mature film, vooral omdat Girl vanuit een soort van tienerwoede werd gemaakt en de hoofdrollen in Close jongetjes zijn.
Het hoofdpersonage in Coward is een Belgische jongeman die midden in de horrors van de WOI-loopgraven in de Westhoek zit. Een beetje de tegenhanger van Im Westen nichts Neues met andere woorden maar met de bijkomende invalshoek dat - en dit is gebaseerd op echte gebeurtenissen - soldaten toen zelf revues en shows op poten zetten om hun medesoldaten te entertainen.
Pierre is de brave, stille jongen die alle ellende maar ondergaat tot hij op sleeptouw wordt genomen door de flamboyante Francis die de revue in elkaar steekt. De twee groeien naar elkaar toe en krijgen een clandestiene relatie.
Dit was best een goeie film en als dit onze inzending voor de Oscars wordt, maken we misschien een kans want oorlog en consoorten doen het daar sowieso goed.
Coward is vanaf 21 oktober in de Belgische zalen te zien, allen daarheen!
Mijn tweede film was The education of Jane Cumming en van het moment dat ik daar de korte inhoud van las, had ik flashbacks naar een andere film want dit kwam me wel heel bekend voor...
Wat blijkt? Dit is een waargebeurd verhaal dat zich in 1810 in Schotland afspeelde: Miss Woods en Miss Pirie zijn twee leraressen die een school voor jongedames opgericht hebben en één van de leerlingen die ze binnen krijgen is Jane Cumming, de half Indiaase bastaarddochter van een edelman.
Het kind is doodongelukkig want uitgesloten door de andere leerlingen en klampt zich dan maar aan de leraressen vast. En wanneer ze haar zin niet krijgt, verspreidt ze leugens over de twee als zouden die een affaire hebben en de school wordt daaropvolgend leeggehaald van leerlingen en ze kunnen niet anders dan sluiten.
Klinkt bekend? Voor mij wel want dit is ook waar The children's hour (1961) met Shirley MacLaine en Audrey Hepburn over gaat, dat blijkbaar gebaseerd is op een toneelstuk dat zich op de rechtszaak van Woods en Pirie tegen de familie van Jane Cummings baseerde. Cirkeltje rond.
Ik vond dit een heel sterke film, vol sfeer en meer dan puik geacteerd.
Een aanrader dus, maar deze zal waarschijnlijk niet bij ons in de zalen verschijnen want ik vind er geen releasedatum voor én hij was ondertiteld onder het scherm - nooit een goed teken. En jammer.
Toch nog even dit vermelden: ik ging van een film vol testosteron met hier en daar een verpleegster er in gesprenkeld naar een oestrogeenbom - die de Bechdeltest doorstond! - met hier een daar een mannelijke bediende in de rand. Kwestie van in evenwicht te blijven.
Dit is de derde film van Lukas Dhont (na Girl en Close) en opnieuw wordt de hoofdrol gespeeld door een engelachtig wezen - Dhont heeft overduidelijk een type - en zit er queer representatie in.
Zoals hij na de film zelf kwam vertellen, is dit zijn eerste mature film, vooral omdat Girl vanuit een soort van tienerwoede werd gemaakt en de hoofdrollen in Close jongetjes zijn.
Het hoofdpersonage in Coward is een Belgische jongeman die midden in de horrors van de WOI-loopgraven in de Westhoek zit. Een beetje de tegenhanger van Im Westen nichts Neues met andere woorden maar met de bijkomende invalshoek dat - en dit is gebaseerd op echte gebeurtenissen - soldaten toen zelf revues en shows op poten zetten om hun medesoldaten te entertainen.
Pierre is de brave, stille jongen die alle ellende maar ondergaat tot hij op sleeptouw wordt genomen door de flamboyante Francis die de revue in elkaar steekt. De twee groeien naar elkaar toe en krijgen een clandestiene relatie.
Dit was best een goeie film en als dit onze inzending voor de Oscars wordt, maken we misschien een kans want oorlog en consoorten doen het daar sowieso goed.
Coward is vanaf 21 oktober in de Belgische zalen te zien, allen daarheen!
Mijn tweede film was The education of Jane Cumming en van het moment dat ik daar de korte inhoud van las, had ik flashbacks naar een andere film want dit kwam me wel heel bekend voor...
Wat blijkt? Dit is een waargebeurd verhaal dat zich in 1810 in Schotland afspeelde: Miss Woods en Miss Pirie zijn twee leraressen die een school voor jongedames opgericht hebben en één van de leerlingen die ze binnen krijgen is Jane Cumming, de half Indiaase bastaarddochter van een edelman.
Het kind is doodongelukkig want uitgesloten door de andere leerlingen en klampt zich dan maar aan de leraressen vast. En wanneer ze haar zin niet krijgt, verspreidt ze leugens over de twee als zouden die een affaire hebben en de school wordt daaropvolgend leeggehaald van leerlingen en ze kunnen niet anders dan sluiten.
Klinkt bekend? Voor mij wel want dit is ook waar The children's hour (1961) met Shirley MacLaine en Audrey Hepburn over gaat, dat blijkbaar gebaseerd is op een toneelstuk dat zich op de rechtszaak van Woods en Pirie tegen de familie van Jane Cummings baseerde. Cirkeltje rond.
Ik vond dit een heel sterke film, vol sfeer en meer dan puik geacteerd.
Een aanrader dus, maar deze zal waarschijnlijk niet bij ons in de zalen verschijnen want ik vind er geen releasedatum voor én hij was ondertiteld onder het scherm - nooit een goed teken. En jammer.
Toch nog even dit vermelden: ik ging van een film vol testosteron met hier en daar een verpleegster er in gesprenkeld naar een oestrogeenbom - die de Bechdeltest doorstond! - met hier een daar een mannelijke bediende in de rand. Kwestie van in evenwicht te blijven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten