Die boosdoeners waren F1 - een racefilm van 2.5 uur met Brad Pitt? Nee, dank u - en Marty Supreme - die dan nog bij ons in de cinema moest verschijnen maar 2.5 uur op arrogante smoel Timotei moeten kijken die een arrogante flapdrol van een personage speelt? Zéker nee, dank u - en ik heb er helemaal geen spijt van dat ik deze niet bekeken heb.
En ja, de tijdsduur van films tegenwoordig is iets waar ik over ga blijven vallen/zagen en is ook de reden dat ik sommige niet meer in de cinema wil gaan bekijken.
De andere 8 films heb ik dus wel bekeken en hier is mijn persoonlijke ranking er van:
The secret agent (O agente secreto) - Kleber Mendonça Filho
Deze is ook genomineerd voor Beste Internationale film en hoofdrolspeler Wagner Moura (Narcos) voor Beste Acteur maar het werkte echt niet voor mij.
Het grootste probleem is dat deze film niet weet wat hij wil zijn: historisch document, harde thriller of zelfs platte komedie, je kan er al die labels op plakken en tegelijk geen één.
Het tweede grootste probleem is dat hij maar liefst 2 uur en 40 minuten duurt en als ik dan na afloop zelfs niet duidelijk kan aangeven waar de film over gaat, ben je me kwijt.
En de geheime agent uit de titel? Nergens te vinden...
Als je een goeie degelijke film wil zien over het regime in Brazilië in de jaren '70 - het was blijkbaar echt erg - kijk dan naar I'm still here, die vorig jaar de Oscar voor Beste Internationale film won. Hier was ik gewoon kapot van na het bekijken en zo zou het moeten zijn, niet het "mèh" dat ik voelde na het zien van The secret agent.
Bugonia - Yorgos Lanthimos
Werd bekeken op het filmfestival van Gent - zoals zowat alle films van Lanthimos - en ik was lichtjes teleurgesteld...
Niet dat het een slechte film is, maar het is niet mijn favoriete film van deze regisseur - verre van zelfs. Plus het feit dat het eigenlijk een remake is (van de Koreaanse film Save the green planet!), maakt dat ik het ook niet echt fair vind dat deze voor Beste film genomineerd werd - het is een beetje rusten op de lauweren van een ander in mijn ogen.
Pluim op de hoed van deze film? Hij duurt nét geen 2 uur, het kan dus toch nog in de filmwereld.
One battle after another - Paul Thomas Anderson
Weer een film met een absurde tijdsduur (162 minuten) en daarmee ook de voornaamste reden dat ik die niet in de cinema wou zien. Ik trek dat gewoon niet meer.
Deze werd dus netjes thuis bekeken via VOD en het moet gezegd: hoewel ik ook hier niet meteen kan vertellen waar de plot van de film juist over gaat, gebeurt er genoeg om je wakker en bij de les te houden.
Leo is ondertussen een gezette vijftiger die ook acteert alsof hij zo oud is en da's op zich verfrissend. Dat hij er met zijn kamerjas uitziet als een geschiftere The dude uit The big Lebowski, is een tweede reden waarom ik dit niet in de cinema wou zien. Ik snap de aantrekking van deze laatste film niet maar ik ben dan ook geen "dude".
Soit, dit was geen complete verspilling van kijktijd, maar ik zou hier nooit uit vrije wil naar gekeken hebben.
Sentimental value - Joachim Trier
Hoewel deze ook de fout maakt van over 2 uur te gaan (2 uur en 13 minuten), wou ik Sentimental value wél in de cinema zien maar ik ben er gewoon niet geraakt. Thuis op VOD kijken was de oplossing.
Nu had ik wel enkele reserves: regisseur Trier maakte ook The worst person in the world (eveneens met actrice Renate Reinsve) waar ik mij groen en blauw aan geërgerd heb. Maar het thema van Sentimental value sprak mij meer aan.
En dat bleek ook zo te zijn: het verhaal van een dochter die in de schaduw van haar beroemde vader leeft en nog steeds geen connectie met hem kan maken, bleek beter voor mij te werken dan het verhaaltje van een millennialmeid die niet weet wat ze met haar leven moet gaan aanvangen.
Hamnet - Chloé Zhao
Dit is de verfilming van het gelijknamige boek van Maggie O'Farrell dat ik weliswaar graag gelezen heb maar niet echt waw vond, hoewel het - vooral in Groot-Brittannië - een dikke favoriet werd.
Ik was dus wel benieuwd naar de verfilming en eerlijk? Dit is vooral de film geworden van Jessie Buckley die Agnes speelt - de moeder van Hamnet en dus de vrouw van William Shakespeare. Als zij niet met het beeldje voor Beste actrice naar huis gaat, weet ik het ook niet meer...
Maar om dit nu als beste film van het afgelopen jaar te gaan bestempelen? Hij is degelijk maar niet meer dan dat...
Groot pluspunt: hij duurt net iets meer dan 2 uur, leer hier van.
Frankenstein - Guillermo del Toro
Om mijn 8 van de 10 bekeken films te vervolledigen, moest ik een maandje Netflix nemen want daar kan je twee genomineerden terugvinden.
Frankenstein is Guillermo del Toro's kijk op het eeuwenoude verhaal en hoewel ik niet met een waw-gevoel zat te kijken naar deze nog maar eens 2.5 uur durende versie, bleef ik geboeid kijken en was ik wel een beetje overdonderd van de visuals.
Maar... en da's een grote maar, er wordt te veel aandacht besteed aan Victor Frankenstein en niet genoeg aan het verhaal van het monster (anderhalf tegenover een uur van de film) en als je het boek gelezen hebt, weet je dat het eigenlijk omgekeerd zou moeten zijn.
Al bij al toch een goed gemaakte film en als ik 2.5 uur van mijn tablet kan afblijven, verdien je punten van mij en plek 3 in dit overzicht.
Sinners - Ryan Coogler
De gedoodverfde winnaar voor dit jaar en het zou mij ook heel hard verwonderen als deze niet zou winnen want hij haalde maar liefst 16 nominaties binnen bij de Oscars - de meeste ooit voor een film! Als dat enkel technische categorieën zouden worden, is er een groot onrecht geschied.
Sinners is een regelrechte horrorfilm - hoewel de horror toch wat op zich laat wachten - van 138 minuten die terloops ook heel wat te zeggen heeft over de rassenproblematiek in de VS. Deze mix van genres kan een hit zijn en het is ook een verdomd goeie film.
Ik zag deze in de cinema toen hij uitkwam en dat was al in april vorig jaar, bijna een jaar geleden dus. Hij haalde mijn jaaroverzicht niet maar ik had echt heel veel viersterrenfilms gezien dat jaar en Sinners was er dus eentje van.
Op naar alle prijzen zondagnacht!
Train dreams - Clint Bentley
En dan is het misschien vreemd dat ik toch een andere film op de eerste plek zet als mijn favoriet van de genomineerden. Maar zo is het nu eenmaal hoewel ik echt denk dat deze het niet zal worden...
Train dreams werd stilletjes op Netflix gedropt en is ook een stille, kalme film die het leven vertelt van Robert Grainier (Joel Edgerton), een niet echt opmerkelijke man met een niet echt opmerkelijk leven.
Maar mensen, dit is zo'n gevoelvolle, sfeervolle film dat ik niet anders kon dan de volle 102 minuten te zitten genieten - en daarmee is het ook de kortste film van de hoop, iets dat op zich al lof verdient.
Was het omdat Robert een houthakker is die maanden aan een stuk in bossen doorbrengt om geld te verdienen - ik hou wel van bossen en de film deed me daardoor ook wat denken aan Here, nog zo'n kalme sfeervolle film waar heel wat bomen in voorkomen.
Of was het omdat het mij ook deed denken aan het boek Een heel leven van Robert Seethaler, nog zo'n verhaal van het leven van een onopvallende man met een onopvallend leven en waar ik ook zo van aangedaan was.
Bekijk deze gewoon, ik voorspel nu al dat hij waarschijnlijk in mijn eindejaarslijstjes zal belanden want echt, we hebben hier één van de mooiste films van de laatste maanden beet.
Nu afwachten wat ze zondagnacht allemaal gaan uitsteken daar in Hollywood, ik ga alvast kijken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten