Het schrijfwonder dat Emma Donoghue heet

Na maanden stilte is het eindelijk weer tijd om nog eens iets op mijn blog te gooien.

En niet meteen het minste: de afgelopen paar weken heb ik met pure verwondering het laatste boek van Emma Donoghue verslonden, een auteur die mij zo goed als nog nooit heeft teleurgesteld met haar schrijfsels - en dat wil wat zeggen!

Het boek waar het hier over gaat is Room - maar ik wil het nog even over haar vroegere werk hebben. (Opgelet: lang bericht, het essentiële staat op het eind voor wie er vlug door wil...)

Gelezen in 2010, deel 2 : strips

Wie een beetje kan tellen weet dat 85 min 23 gelijk is aan 62 en dat is nu net het aantal strips dat ik dit jaar gelezen heb...
Naast de gebruikelijke Suskes en Wiskes, Jommekes en Kiekeboes, viel er toch wat interessants te bespeuren op literair stripvlak:

Gelezen in 2010, deel 1 : boeken

Zoals met films, was 2010 niet zo'n groot leesjaar voor mij.
De teller staat tot nu toe op 85 gelezen items, misschien komt er daar nog eentje bij, maar dan zal ik toch ferm mijn best moeten doen...

Van die 85 waren er slechts 23 romans (6 in het Duits, 2 in het Engels en 2 jeugdboeken) en daarvan waren er toch 5 die een aanbeveling verdienen:

Gezien in 2010

Eind december wil zeggen: lijstjestijd!!
En wat doe ik liever dan lijstjes maken? Juist: niets!

Mijn criterium voor "beste films" is eenvoudig: het moet gaan over films die ik in een cinemazaal gezien heb, waar ik m.a.w. geld voor heb willen uitgeven.

2010 was wat mij betreft een beetje een mager jaar, aangezien ik slechts 39 films in het donker bekeken heb - en ja, dat is weinig naar mijn normen, normaal gezien leunt het aantal tegen de 50 aan.

Desalniettemin is er toch een top 10 ontstaan (opgelet: lang bericht).

Roald goes to the movies

Roald Dahl heeft een groot stuk van mijn kindertijd gekleurd. Zo goed als bijna al zijn boeken heb ik verslonden en telkens weer wist hij mij te bekoren met zijn ongewone fantasie en ongebruikelijke helden.

Ook de illustraties van Quentin Blake waren en zijn een feest voor het oog. In zijn slordige, maar o zo herkenbare stijl wist hij voor mij de verhalen perfect in beeld te vervatten. Dat ging zelfs zo ver dat een boek dat niet door Quentin geïllustreerd was, voor mij geen echt Dahlboek was...

Nog choco!

Een tijdje geleden maakte ik een vergelijk tussen de chocolademuseums van Keulen en Brugge.

Op 10 november heb ik er nog eentje bezocht, namelijk het chocolademuseum(pje) in de Jacques-chocoladefabriek te Eupen.

Onder het motto "klein maar fijn" krijg je hier een beknopt overzicht over waar chocolade vandaan komt. Het grootste gedeelte van de exporuimte wordt echter benut om de geschiedenis van de Jacques-chocolade te belichten, héél interessant dat kan ik wel zeggen.

Wie er met een groep naartoe trekt en een gids bestelt, krijgt nog een extraatje (en niet alleen onder de vorm van een vers verpakte reep chocolade): de gids weet - hoewel overduidelijk ingestudeerd en al duizenden keren verteld - zijn verhaal echt aangenaam te vertellen.

Eupen is een beetje ver van hier, maar wie zich in de omgeving bevindt - bijvoorbeeld tijdens een 3-daags verblijf in Spa... - moet er zeker eens een kijkje gaan nemen, het is het tripje waard!

I see dead people

en niet alleen maar omdat Halloween gepasseerd is...

Net gezien tijdens het griezelweekend: 2 films die elk op hun manier visueel betoverend waren én die ook allebei schaamteloos genegeerd werden in de cinema.