Het jaar van de 9

2009 was zonder twijfel het jaar van de film-negens.
Eentje ervan zag ik in de cinema en twee andere heb ik onlangs op dvd bekeken, waarna ik mij gelukkig geprezen heb voor mijn keuze...

Eerst het goede nieuws:

District 9 kwam uit in september 2009 en vrijwel meteen zat ik in de cinemazaal om dit "evenement" te bekijken: een Zuid-Afrikaanse science-fictionfilm van een onbekende regisseur (maar wel met bakken steun van Peter Jackson) over een hoop buitenaardse wezens die op aarde stranden wanneer hun ruimteschip niet meer te repareren valt.
Wat volgt is een quasi-documentaire die zich afspeelt in de alien-slums waar de "shrimps" tot vierderangsburgers gedegradeerd zijn en we met Wikus Van De Merwe de meest onvoorbereide held in tijden krijgen...

Dikke fun en meteen de 8e plaats in mijn top 10 van 2009 waardig!



De afgelopen weken was ik iets minder happy met wat ik te zien kreeg...

Eerst 9, een computeranimatiefilm over 9 poppen/robotjes die moeten zien te overleven in een post-apocalyptische wereld waar mensen niet meer bestaan en machines de boel overgenomen hebben. Hoofdfiguur 9 moet zich staande weten te houden op een plek die hij niet kent, met vreemde wezens en gebruiken, maar echt boeiend is het allemaal niet...
Jammer, want als iets aanbevolen wordt door Tim Burton én Timur Bekmambetov wil ik dat wel zien en verwacht ik er toch het één en ander van...



En tenslotte Nine, het gedrocht van Rob Marshall (die van het briljante Chicago), gebaseerd op een musical die op zijn beurt gebaseerd is op 8 1/2 van Fellini.
De eerlijkheid gebied me toe te geven dat ik geen van die 2 laatsten al gezien heb (wat Fellini betreft, shame on me, 'k weet het...), dus daar kan ik niets over zeggen, ik kan enkel de film die ik te zien kreeg becommentariëren.

Na herhaaldelijk de trailer te zien, dacht ik dat het best een interessante film ging worden, afgaand op het verzamelde acteertalent dat zich daar te grabbel gooide, kijk zelf maar:



Niet dus...
Het werden 118 minuten met een depressieve Daniel Day Lewis, waarbij zijn verzameling vrouwen op een zijspoor werden gezet en hier en daar een nummertje mochten zingen.

En ik weet (heb een beetje zitten googlen) dat er een hoop Nine-fans zijn op het net die allemaal beweren dat als je het een rotfilm vindt, je er niets van gesnapt hebt...
Wel, ik snapte het concept van de film helemaal, maar vond het toch een verdomd saaie film met een DDL die wéér maar eens zijn zelfde trucjes tentoonspreid - vergezeld van een vréselijk Italiaans accent - en een enorme verspilling van het voor de rest aanwezige acteergeweld.

Te oud voor speelgoed?

of niet, 't is maar hoe je het bekijkt.

Vorige week woensdag gezien: Toy Story 3, de eerste in een hele rij zomerblockbusters die ons te wachten staan de komende maanden. De ene zal al wat beter te verteren zijn dan de andere, maar als ik zie wat er allemaal in het verschiet ligt, wordt een boekje op mijn terras toch de betere optie...

Toy Story 3 dus...
Compleet gespoilerd door de Facebookpagina wou ik die absoluut zien en ook de lovende kritieken wakkerden dat vuurtje nog een beetje aan (ik ben soms toch zó beïnvloedbaar he...), 'k zou nochtans beter moeten weten.
Nr. 1 was schitterend, nr. 2 wist dat zelfs nog te overtreffen en nr. 3 is bij momenten best leuk te noemen, maar meer ook niet...
De eerste helft van de film sleept enorm aan, er zit geen vaart in en als dat ticket geen 9 euro had gekost, was ik misschien wel weggegaan tijdens de pauze. Chance dat ik dat niet gedaan heb want er kwamen nog enkele best te pruimen scènes na de plaspauze: Spanish Buzz is iets dat je gezien móet hebben en ook mr. tortillahead zal menig lachsalvo doen weerklinken.

Waarschuwing: filmpje enkel bekijken als je a) de film al gezien hebt of b) niet van plan bent om te gaan kijken:



Naar het einde toe zijn er nog een paar nagelbijtende en tranentrekkende momenten (zoals het hoort maw), wat maakt dat de eindbalans voor Toy Story 3 voor mij positief is, enkel spijtig dat je om te beginnen zo'n saaie eerste helft moet doorworstelen...

Ik hou niet van rechtbankfilms...

En daardoor werd het derde en laatste deel van de Millennium-trilogie een ware hellerit voor mij.


Het eerste deel was gewoonweg schitterend: spannend, goed in elkaar gezet en zelfs bij een tweede kijkbeurt boeiend.

Het tweede vond ik iets minder. Doordat ik de boeken niet gelezen heb, kon ik met momenten niet echt meer mee. Er gebeurde zodanig veel dat mijn hersenen er op een bepaald moment genoeg van hadden en niet meer wilden opletten. Altijd lastig en een slecht teken als dat gebeurt... Maar er gebeurde tenminste nog iets en er was genoeg kleur op het scherm te zien om me wakker te houden.

Gisteren was het dus de beurt aan het derde deel en ik moest me alle moeite doen om gewoon wakker te blijven en dat lag dus enkel en alleen aan het feit dat we hier een rechtbankdrama voorgeschoteld krijgen.
Ok, hier en daar deed het aan als een oude X-Filesaflevering, met samenzweringen en geheime genootschappen die achter de rug van de reguliere regering vanalles bedisselen, maar zelfs die konkelfoezende ouwe mannetjes konden me niet bij de les houden, ik kon alleen maar wachten tot de aftiteling verscheen...



Nee, voor mij had deze film niet gehoeven, maar 'k heb dan ook de boeken niet gelezen, misschien dat diehard-fans er wel hun gading in kunnen vinden, maar voor mij was het 2 uur en 7 euro die ik niet meer terugzie...

Isabelle Avondrood in de cinema!

Als kind zocht ik mijn heldinnen in strips en boeken, en dat zijn er in de loop der jaren heel wat geweest: Matilda, Ronja, Minoes, Hasse, Yoko, Aria, de hele kliek uit de Kinderen van Moeder Aarde-trilogie (dank u Thea!) en ja, ook Wiske hoorde daar bij...

Later volgde Isabelle Avondrood, de rokende, vloekende, bizarre avonturen belevende journaliste van Jacques Tardi.


Zó zag het leven er in het Parijs aan het begin van de 20e eeuw uit, stelde ik me altijd voor. En zo moest een heldin uit die tijd zich ook gedragen.
Ik had haar met andere woorden meteen in mijn hart gesloten...

Van de stripreeks verscheen in 2007 het 9e en voorlaatste deel - waar blijft het laatste? - en nu is er dan de bioscoopfilm.



Geregisseerd door Luc Besson - die van het schitterende Léon en het hyperentertainende The fifth element (waar blijft trouwens die dvd met Nederlandse ondertiteling?) - en losjes gebaseerd op de eerste albums.

Les aventures extraordinaires d'Adèle Blanc-Sec, zoals ze in het Frans heet, is een waar kijkplezier geworden, tenminste als je de strips kent en je je over het feit kan zetten dat er in de film een pak meer humor te vinden is. Ik heb geamuseerd zitten kijken naar de lotgevallen van juffrouw Blanc-Sec (zoals de wijn), en haar bravoure in het vooroorlogse Parijs.
Je krijgt pterodactyls, levende mummies, een jager op groot wild en een hondje dat gegarandeerd de show steelt...

Blijkbaar was het op de set ook een feestje, want hoofdactrice Louise Bourgoin heeft Luc Besson naar verluid al gesmeekt om een vervolgfilm, iets wat hij in de regel niet doet.
Eerst eens zien of deze een (bescheiden) succes kent, van mij mag er in elk geval een vervolg op komen!

Broers, koken en soulmuziek

Mijn eerste kennismaking met Fatih Akin enkele jaren geleden was er eentje waardoor ik eigenlijk liever geen enkele film van hem meer wou zien...

Gegen die Wand vond ik gewoonweg een verschrikkelijke kijkervaring, een marteling die ik me zelfs 2 keer heb aangedaan om er zeker van te zijn...
Ik weet dat er een heleboel mensen zijn die het een fantastische film vinden en ze beweren zelfs dat de passie er van het scherm spat, ik zie die dus nergens en voor mij blijft het een overdreven en vergezocht onding.

Maar in het leven moet je een mens een tweede kans durven geven en Auf der anderen Seite was dan weer een prachtig stukje verhaalvertellen met doorleefde vertolkingen waar ik echt met een goed gevoel buiten kwam. Blijkbaar verschillen ook hier de meningen: veel mensen vinden dit de mindere film, voor mij steekt hij met kop en schouders boven het abominabele Gegen die Wand uit.

Groot was dan ook mijn vreugde toen ik vernam dat er een nieuwe film van zijn hand in aantocht was: Soul Kitchen (bekroond met de Special Jury Prize op het filmfestival van Venetië), een verhaal over broederrelaties, liefde voor muziek en het houden van een restaurant.



Jammer genoeg was ik niet meteen onder de indruk...
Het verhaal is een rommeltje en er wordt lustig aan overacting gedaan - Monica Bleibtreu, een monument uit de Duitse Schauspielerei en hier in haar laatste film (ze stierf vorig jaar), bezondigt zich er ook aan in haar enige scène in de film, maar bij haar werkt het tenminste... De film probeert ook hier en daar op de lachspieren te werken, meestal had dat bij mij echter een averechts effect - het is makkelijk om de lachers op de hand te krijgen als je iemand de kreupele laat uithangen en hem beschamende therapieën laat ondergaan, voor mij mag het wel een beetje origineler...

Over de soundtrack van de film daarentegen kan ik mij enkel positief uitlaten, Fatih Akin ként zijn muziek, wat hij in elk van zijn films weer bewijst. De uitnodigende souldeuntjes komen je hier van alle kanten tegemoet.

Kort gezegd: de soul van Soul Kitchen vind je terug in zijn soundtrack, niet in de soms overdreven geacteerde beelden die je te zien krijgt...

Chocolaaaaaaaade!

Ofte een vergelijkende studie van chocolademuseums.

Zondag bevond ik mij namelijk in Choco Story, het Brugse chocolademuseum, en eerlijk gezegd, mijn 6 euro had ik beter aan een stuk chocolade in een pralinewinkel uitgegeven...


Op zich is het museum best wel leerrijk en geeft het de geschiedenis en oorsprong van chocolade goed weer, maar mensen wat is het saai!!!

Vooral als je - zoals ik al 2 keer - het Schokoladenmuseum in Keulen bezocht hebt, want daar wordt het chocoladegebeuren pas ten volle beleefd.



Het begint al bij het uitzicht van het museum: in Keulen ligt het op een eilandje in de Rijn en ziet het gebouw er een beetje uit als een schip dat aangemeerd ligt. Wanneer je binnenkomt heb je een ruime inkomhal waar heel wat te doen is: ticketverkoop, een café met terras en uitzicht op de Rijn en een nogal grote giftshop met allerlei Lindt-producten.
In Brugge daarentegen kom je via een smalle ingang een oud herenhuis binnen, daar is een kleine ruimte waar de tickets verkocht worden en ook een miniwinkeltje met allerlei chocolade(neven)producten - ok, daar kunnen ze weinig aan doen, Brugge heeft nu eenmaal veel oude en niet zo ruime huizen.

Maar dan...
Heel het Schokoladenmuseum is zo goed als interactief en er komen altijd nieuwe displays bij, je kan videospelletjes spelen, aan dingen draaien, ze verschuiven, lichtjes gaan branden en overal word je door het aapje Elli aangezet om mee te ruiken, te spelen en te ontdekken.



In Brugge krijg je grote partijen tekst te lezen waartussen toonkasten staan met wat begeleidend materiaal. Ze hebben trouwens ook aan de kindjes gedacht, want een cacaoboon - die er meer uitziet als een bruine tand en de ene keer Chocolala en de andere keer Choclala heet - geeft hier en daar kort weer wat in het lang en breed op de grotemensenplakkaten staat.



Leerrijk? Zeker, als je al die tekst wil gaan lezen. Interactief? Nougabollen, er is echt nog heel wat werk aan de winkel...

Fazit: hou in Brugge je 6 euro in je zak en ga er ergens een warme choco mee drinken, ben je in Keulen, bezoek dan zeker het Schokoladenmuseum! (en nee, ik heb er geen aandelen in...)

Cinemamanieren

... en de mensen die er geen hebben.

De afgelopen weken ben ik 3 keer naar de film geweest en 3 keer kon ik me niet ten volle concentreren op wat er zich op het witte doek afspeelde door het gedrag van mensen rondom mij in de zaal.
En nee, het waren geen tienerhooligans, maar mensen van allerlei slag die me de ultieme bioscoopervaring ontzegden. Toegegeven, ik bevond me telkens in Kinepolis, maar als ik 9 euro moet betalen, wil ik wél van mijn film genieten en me niet zitten ergeren...