Juni favorites

Nu we de helse hitte doorstaan hebben - gene paniek want volgende week komt de volgende helletocht er al aan - is er wat tijd om te reflecteren op de afgelopen maand.

Ik zat twee keer in de cinema (airco!!) en zag ook twee films thuis:

Halverwege de maand moest ik zelf gaan ondervinden waar die nieuwe Spielberg, Disclosure day, nu juist over ging en ik schreef er het volgende over:

Positief:
- ik heb mij geen moment verveeld met deze 2 uur en 25 minuten durende film, hij was voorbij voor ik het door had 
- Emily Blunt acteert gewoon iedereen naar huis 
- blij om Colin Firth nog eens op mijn scherm te zien 
- de score van John Williams 

Negatief (of minder positief):
- ik bleef serieus op mijn honger zitten na het einde 
- die wiebelaar op de rij voor mij die de hele tijd met zijn ongekamde haar in mijn gezichtsveld sprong 
- Stevie wordt misschien wat oud om én te regisseren én verhalen te verzinnen 

Conclusie: 3.5/5 en da's dik ok

Een kleine week later zat ik terug in de cinema om Backrooms te bekijken - zéker een film die je zelf moet gezien hebben zonder al te veel voorkennis.

Tijdens het kijken schoot er wel vanalles door mijn hoofd waar deze film mij aan deed denken: de boeken Horrorstör van Grady Hendrix en Piranesi van Susanna Clarke en de films Being John Malkovich, Exit 8 en Annihilation - erg origineel was het met andere woorden niet echt, maar ik heb dit wel héél graag gezien wat in een score van 4 sterren resulteerde.

Thuis bekeek ik nog Song sung blue op dvd en ik was helemaal mee in dit pakkende waargebeurde verhaal van een Neil Diamond impersonator en zijn vrouw, die laatste schitterend vertolkt door Kate Hudson die haar Oscarnominatie hiervoor dubbel en dik verdiende.

Op Disney+ zag ik de serie Alice and Steve - goed behapbaar want 6 afleveringen van een half uur.

Alice (Nicola Walker die ik in november nog aan het werk zag in het theater in Londen) en haar beste vriend Steve zijn onafscheidelijk. Tot Steve een relatie begint met Izzy, de dochter van Alice. 

Grappig, schrijnend en met momenten heel gênant is dit echt wel een aanrader.

We kwamen de laatste keer dit leesjaar samen met de leesgroep en we lazen de graphic novel Galapagos van Michaël Olbrechts.

Oogachtend, 2023
167 p.

Dit vertelt het waargebeurde verhaal van Friedrich Ritter en Dore Strauch die het in de jaren '30 van de vorige eeuw in hun bol kregen om moederziel alleen op het Galapagoseiland Floreana te gaan zitten.

Hun belevenissen bereikten de bewoonde wereld en al snel zakten er nog een paar mensen af naar het eiland. En waar mensen moeten zien samen te leven, gebeuren er ongelukken...

Ik zag vorig jaar de film Eden die over hetzelfde onderwerp ging en het was best leuk om de twee met elkaar te vergelijken.

De graphic novel kreeg 3.5 sterren, wat evenveel was als de film.

Ik las in totaal 4 dingen in juni: 3 strips en 1 boek.

Grootste "teleurstelling" was A family matter van Claire Lynch (vertaald als Een familiekwestie) dat volgens de achterflap gaat over Dawn die in de jaren '80 van de vorige eeuw niet zo gelukkig is in haar rol van jonge moeder tot ze Hazel ontmoet en dolverliefd wordt. De situatie in Engeland toen was niet zo gunstig voor moeders die ontdekten dat ze lesbisch waren en de kinderen werden toen zonder pardon aan de vader toegewezen, wat in dit geval ook gebeurde.

Maar - en dat was mijn grootste struikelblok bij dit boek - we krijgen ver niets over de ervaringen van Dawn te lezen buiten de ontmoeting met Hazel. De rest van het boek gaat over hoe haar ex-man Heron het in de jaren '80 moet zien te rooien zonder een vrouw en de bedenkingen van haar dochter Maggie in 2022 nu haar vader ongeneeslijk ziek is en ze toch wel meer over haar moeder te weten wil komen.

Geen absolute flop, maar niet wat ik er van verwachtte...

We gingen ook 1 keer quizzen in juni.

We werden 5e op 38 ploegen in deze heel origineel opgestelde quiz. 't Was genieten van de vragen en de rode draden in de rondes.

Als laatste dan nog mijn book haul die heel netjes was:

Boek met professioneel model

Zoals elk jaar verschijnt in juni het nieuwe boek van Karin Slaughter in het Nederlands - wat zowat 2 maanden voor de publicatie in Amerika is - en natuurlijk moest ik voor de limited edition gaan met wat extra materiaal achteraan het boek.

Ik stond op de verschijningsdag te trappelen in de lokale Standaard Boekhandel waar ze toen nog niet eens de kans hadden gehad om het boek uit te stallen. Oeps.

Stille geheimen is het vervolg op Gebroken engelen dat vorig jaar verscheen en die ik dus allebei nog niet gelezen heb. Maar dat verbaast dus echt niemand.