Mei favorites

Ik kan met de hand op het hart zeggen dat mei een meer dan geslaagde maand was.

Niet in het minst omdat ik een schitterende week in Engeland beleefde waar ik zowat alles wat ik wou doen, gedaan heb. Er werd een bucket list-item afgevinkt en ik gaf toe aan mijn meest recente obsessie die eigenlijk al zo'n anderhalf jaar duurt - zoals gezegd: geslaagd.

Bucket list: Shibden Hall bezoeken

Van 17 tot 24 mei was ik het land uit en ik spendeerde eerst 2 dagen in Liverpool om dan nog 4 dagen rond te hangen in Manchester.

In Liverpool deed ik de Magical Mystery Tour die ons voorbij belangrijke plekken uit de kinder- en jeugdtijd van The Beatles bracht. De uitleg die gids Robin in de bus deed, vond ik super interessant. Als een occasionele Beatles-luisteraar - de echte fan is mijn vader - heb ik veel bijgeleerd.

De toer eindigde met een bezoek aan The Cavern Club, waar The Beatles maar liefst 292 keer speelden tussen 1961 en 1963.

En er was ook juist iemand aan het spelen...

Eten deed ik daarna in The Cavern Pub aan de overkant van de straat en daar moest ik gewoon scouse proberen, hét lokale gerecht. En 't was lekker.

Op dag 2 deed ik iets ver uit mijn comfort zone: ik bracht een bezoek aan Anfield Stadium, de thuishaven van Liverpool FC. 

Blijkbaar is dat echt iets dat totaal buiten de lijn van verwachtingen lag want verschillende mensen hebben er mij al over aangesproken, met verschillende gradaties van verwondering.

En ja, voetbal interesseert mij niet, maar ik vond het toch een unieke belevenis - en daarmee gezegd: niet voor herhaling vatbaar want als je er eentje gezien/bezocht hebt... 

's Avonds pikte ik nog een musical mee over The Kinks: Sunny Afternoon, nog zo'n groep waar ik wel liedjes van ken, maar over wiens "geschiedenis" ik niks wist. Nog wat bijgeleerd.

Wel grappig dat het publiek vooral uit 65+ bestond, ik zag die mensen met bange ogen de trappen op en af sukkelen, sommigen met rollators en/of wandelstokken.

Op woensdag spoorde ik richting Manchester waar ik die dag had uitgetrokken om wat te gaan shoppen. Geen zotte dingen, vooral blurays en boeken (en misschien ook schoenen en een t-shirt).

Donderdag 21 mei was dan bucket list-dag want ik bezocht Shibden Hall in Halifax, zo'n 45 minuten met de trein vanuit Manchester.

De reden van dit bezoek? De serie Gentleman Jack uit 2019-2022 waar ik toen helemaal van in de ban was. Shibden Hall was de woonplaats van Anne Lister, die in de serie briljant vertolkt wordt door Suranne Jones en ze hebben sinds de serie het aantal bezoekers alleen maar zien toenemen. In 2019 was het er zelfs op de koppen lopen. Bij mijn bezoek was het gelukkig wat meer gespreid en aangenamer.

Het enige waar ik mij wat aan mispakt had, was de wandeling van het station naar Shibden Hall. Die zou zo'n 30 minuten zijn - goed te doen dus - maar het was echt letterlijk allemaal bergop. Goh ja, dat wou dan zeggen dat de terugkeer bergaf was he.

Ik heb er echt de dag van mijn leven gehad. Groot is het daar niet maar het was zalig om te zien waar de serie zich afspeelde - hoewel sommige kamers in een studio groter werden nagebouwd want ze waren wat klein voor de opnames met een hele crew. Ik voelde me even thuis bij Anne Lister.

Er is ook een domein rondom met een vijver dat je kan bezoeken en daar is ook een café - in de Engelse betekenis dus broodjes en thee/koffie - je kan er met andere woorden rustig een dagje spenderen. Wat ik gedaan heb.

Bij het terugkeren naar het station stopte ik nog in de lokale kerk en daar bleek de grafsteen van Anne Lister te liggen. Blij dat ik die stop ook nog maakte.

Op vrijdag zwierf ik van de ene bibliotheek naar de andere kerk in Manchester en in Chetham's Library hebben ze zelfs middeleeuwse kattenluikjes in de deuren!

Jammer genoeg geen katten gezien

Tweede hoogtepunt van mijn reis kwam op zaterdag want toen betrad ik de iconische "cobbles" van Coronation Street, de serie waar ik het afgelopen anderhalf jaar zowat al mijn vrije tijd aan gespendeerd heb.

Na een korte tramrit vanuit het centrum, stap je uit aan het Imperial War Museum en daar recht tegenover zie je het megagrote uithangbord van de serie al hangen. Mijn hart maakte een sprongetje.

Het was echt magisch om de straten uit de serie zelf te bezoeken - en zo groot zijn die niet, ze halen er echt het maximum uit om het groter te laten lijken - en ook enkele "working" sets, zoals het politiekantoor waar je bovenaan de trap de set van het hotel uit de serie kan zien - die we niet mochten bezoeken.

Na de rondleiding - onder een stralende zon, 't was daar ook het begin van de hittegolf - was er de ontmoeting met een acteur uit de serie aangezien ik gekozen had voor de "Star Tour".

En hoewel ik een klein beetje teleurgesteld was - ik had op een actrice gehoopt, maar wist dat het nooit Vicky Myers (Lisa) of Alison King (Carla) ging zijn, de eerste had al een star tour in februari gedaan en de tweede doet er geen - was het nog best ok dat het Ryan Mulvey ofte Brody was, het had veel erger gekund.

Hierna konden we nog de exhibition bezoeken en wat geld spenderen in de gift shop.

De trouwkledij van Swarla - hun huwelijk was op 23 april - stond uitgestald!

Mijn buit uit de gift shop. Blij.

Twee keer raden uit welke tas ik tegenwoordig mijn koffie drink thuis... De onderzetter is reclame voor het fictieve bier dat geschonken wordt in de serie en de magneet is van Underworld, de lingeriefabriek van Carla Connor-Swain.

Ik ging naar de cinema in Manchester want ook daar hebben ze een Everymancinema waar je in alle luxe en gezelligheid naar de film kan.

Daar zag ik mijn eerste bioscoopfilm van de maand maar ik ging in totaal 3 keer naar de cinema in mei.

Finding Emily zag ik in Manchester en het toeval wou dat deze film zich daar ook afspeelde. Ik zag dus verschillende plekken op het scherm waar ik de afgelopen dagen ook had gelopen. Het ziet er niet naar uit dat deze bij ons in de zalen zal komen, maar ik heb wel genoten van deze romcom.

Histoires parallèles werd gelanceerd op het recente filmfestival van Cannes en is nu al bij ons te zien. Hier vinden we Isabelle Huppert en Virginie Efira in terug - twee redenen voor mij om te gaan kijken. Toegegeven, het was niet zo slecht als de sof Vie privée die ik in januari zag, maar ook geen aanrader... Er komt trouwens nog een film aan met Virginie Efira - Soudain - waarvoor ze gedeeld de prijs voor beste actrice kreeg in Cannes. Ik leef dus op hoop.

En gisteren zat ik maar liefst 254 minuten in de cinema voor Kill Bill: the whole bloody affair ofte Kill Bill volume 1 en 2 na elkaar als één lange film - zoals hij bedoeld was. En dat was wél een hele goeie kijkervaring. Cinema Albert (waar anders?) verlootte ook filmposters voor de film begon en ongelooflijk maar waar: ik heb er één gewonnen!

Thuis bekeek ik ook nog wat goeie dingen:

The other Bennet sister was een tiendelige serie op de BBC.

Hierin volgen we Mary Bennet, het kneus-zusje uit Pride and Prejudice, de middelste dochter die door iedereen als lastig wordt gezien en die op het eind van het boek/de serie/de film geen echtgenoot aan de haak geslagen heeft.

Gebaseerd op het gelijknamige boek, volgen we Mary's zoektocht naar zichzelf nadat haar zussen het huis uit zijn. En ik heb er met volle teugen van genoten. Dat de "originele" Mary Bennet uit de BBC-adaptatie van 1995 een behulpzame bediende speelt die Mary steeds een hart onder de riem steekt, was een leuk extraatje. En natuurlijk een toegift naar de fans.

Bekijk dit als het ooit eens ergens op onze schermen te zien is!

Op aanraden van Carla Connor - ja ik haal mijn kijktips waar ik kan - bekeek ik The Poseidon adventure, een actie-rampenfilm uit de jaren '70.

En het moet gezegd: 't is een degelijke film, hij had mijn aandacht van begin tot eind. Ik ga nog naar seventies rampenfilms kijken denk ik.

Als laatste aanrader heb ik nog Predator: Badlands in de aanbieding.

Ik hou wel van de Predator-films - buiten The predator, da's er eentje om ver weg van te blijven - en deze wist mij evenzeer te bekoren. Geef mij nog films met Predator-lore! Deze zag ik op Disney+.

Op 7 mei kwamen we samen met de leesgroep om Kerkhofblommenstraat van Lara Taveirne te bespreken.

Prometheus, 2018
310 p.

Dit boek wou ik eerlijk gezegd al een tijdje lezen en dankzij de leesgroep was het eindelijk zover: deze historische roman - hij speelt zich af na WOI in Brugge - gaat over de 15-jarige Arabella (die naam! meteen een Jommeke-flashback...) die het in haar hoofd haalt om 2 maanden mee te gaan werken op het chrysantenveld van haar vader tussen de volkse vrouwen die daar de plak zwaaien. Er zijn geheimen, vreemde toestanden met haar moeder en het kerkhof naast het veld waar de grote dichter - zijnde Guido Gezelle - begraven ligt is bijna een personage op zich.

Het verhaal zelf vond ik redelijk voorspelbaar - echt alles wat ik dacht kwam uit - maar de taal, de taal! Taveirne heeft een heel toegankelijke en daarnaast ook op en top Vlaamse manier van schrijven, ik voelde me meteen thuis. Dat ze hier en daar West-vlaamse dialectwoorden in haar teksten sprenkelt was helemaal niet moeilijk, die woorden worden bijna meteen daarna uitgelegd of geduid, je bent direct mee.

Ik heb dit graag gelezen en wou er telkens opnieuw naar terugkeren - zegt genoeg over hoe goed ik het vond. En dan krijgt een boek vier sterren.

Nog vier sterren werden uitgedeeld aan een boek dat ik op reis las: Blue sisters van Coco Mellors.

Fourth Estate, 2025 (oorspr. 2024)
352 p.
Vertaald als: Blue sisters

Ik kocht dit boek vorig jaar toen ik op reis was in Edinburgh. Ik begon er toen in, raakte tot pagina 100 maar stopte dan met lezen. 

Niets beter dan een nieuwe reis naar Groot-Brittannië om het een nieuwe kans te geven. En deze keer las ik het uit.

De Blue sisters uit de titel zijn letterlijk dat: 4 zussen met de achternaam Blue. Zus nummer 3 is een jaar geleden overleden en nu willen hun ouders haar appartement in New York verkopen. De drie overgebleven zussen moeten zien om te gaan met hun verlies, elkaar en de herinneringen die zus Nicky bij hen oproept.

Ook dit heb ik heel graag gelezen, hoewel de drie overgebleven zussen - toegegeven, ook hun vader en overleden zus - elk op hun manier met verslavingen moeten zien om te gaan en dat nogal een eindje van mijn bed ligt. Elke zus kwam als een eigen entiteit over bij mij, Coco Mellors weet relaties te scheppen die natuurlijk aanvoelen en ja, 't is misschien allemaal wat overdreven met momenten maar laat dat je niet afschrikken.

Zie mij terug aan het lezen zeg, ik las in mei drie boeken uit en drie strips, we zijn bijna terug op "normaal", maar 'k ga niet te hard juichen, wie weet wat juni brengt...

Alles wat ik las in mei

Als laatste dan nog mijn book en dvd haul en ik gaf al aan dat ik in Manchester een shopdag voorzien had:

Underworld: rise of the lycans en The Poseidon adventure kocht ik tweedehands via Vinted, de eerste film om mijn Underworldcollectie te vervolledigen en de tweede - zoals al gezegd - door Carla Connor.

In Manchester bezocht ik de HMV-store en scoorde daar 2 blurays en 1 dvd: Young Frankenstein is een klein humoristisch meesterwerk dat ik al langer in mijn collectie wou en The towering inferno is nog een andere seventies rampenfilm die goed aangeschreven staat. Meenemen dus. Als laatste kocht ik ook nog het derde seizoen van Star trek: strange new worlds, de best heel goeie Star trek-serie die hier enkel op Streamz te zien is - boeh!

Nog op Vinted kocht ik de Funko Pop van de 13e doctor uit Doctor Who. En in Manchester deed ik er nog een action figure van hetzelfde personage bovenop - en nee, geen van beide zat in een verpakking.

In Shibden Hall kocht ik een pin met het portret van Anne Lister en in de Waterstones in Manchester nam ik Not your China doll mee, een biografie van actrice Anna May Wong, die ik al aan het werk zag in Shanghai Express met Marlene Dietrich en die als Chinees-Amerikaanse het moeilijk had om rollen te krijgen in de jaren '20-'30 van de vorige eeuw. Nu het boek in paperback beschikbaar is, moest dit gewoon mee.

Daughter of crows is het eerste deel in een nieuwe reeks van Mark Lawrence wiens Book of the ancestor-trilogie een speciaal plaatsje in mijn boekhart heeft. Het belooft opnieuw een heel gewelddadig boek te zijn. I like it.