November favorites

Steeds na de filmextravaganza die oktober is, vind ik heel moeilijk mijn gading in het bioscoopaanbod van november... Niet anders dit jaar want ik geraakte slechts op het eind van de maand terug in de cinema. En dat voor de openingsfilm van het afgelopen filmfestival: Small things like these.

Het boek waar dit op gebaseerd is, las ik al in 2022 en kreeg toen 4 sterren van mij.

Maart favorites

Waar ik in februari maar liefst 5 keer in de cinema belandde, was dat in maart slecht 1 keer. Tja, zowat alles wat ze in de zalen speelden heb ik al de voorafgaande maanden of op het filmfestival in oktober gezien... 

Gelukkig was er wel nog François Ozon - één van mijn favoriete regisseurs - die er weer een film uitgeperst heeft: Mon crime.

De trailer deed me wat denken aan 8 femmes - mijn favoriete film van deze regisseur - én Isabelle Huppert speelt mee in een hilarische bijrol. Genoeg voor mij om te gaan kijken dus.

Waar gaat dit nu over? Een opkomende theateractrice wordt beschuldigd van moord op een producent (of ze het echt gedaan heeft, laten we even in het midden) en haar beste vriendin en roommate - die advocate is - zal haar gaan verdedigen in de rechtbank. 

Ik vond deze komedie heerlijk. De vriendschap tussen de twee jonge vrouwen was een verademing en al acteerde Huppert hier supergeaffecteerd (met knipogen naar het personage Norma Desmond in Sunset Boulevard), ik vond het schitterend. Om maar te zeggen dat ik mij heel hard geamuseerd heb met deze film, al is het niet Ozons beste werk en zal hij jammer genoeg snel vergeten worden in de annalen van de filmgeschiedenis. Maar leuk, echt leuk.

Helene Fischer in Keulen - 04/10/2017

Gisteren had ik een filmrustdag, maar dat geeft mij de mogelijkheid om het vandaag over dat andere hoogtepunt in oktober te hebben: het concert van Helene Fischer dat ik meemaakte in de Lanxess Arena in Keulen!

December favorites

Voor ik aan mijn favorieten van december begin, wil ik het eerst hebben over de grootste non-favoriet van deze maand, namelijk het overlijden van Carrie Fisher, voor de buitenwereld vooral prinses Leia uit Star Wars, maar voor mij (en nog ontelbare anderen) ook een groot voorbeeld en een groot verlies.

Ik was twaalf toen ik voor het eerst Star Wars: episode IV zag en wat konden mij die ruimtegevechten en robots schelen, voor het eerst zag ik in een film een sterke vrouw die niet moest onderdoen voor de mannetjes in haar omgeving, die voor zichzelf kon zorgen en allesbehalve de damsel in distress uithing. Eén van mijn favoriete helden was geboren en prinses Leia had zich in mijn hart gewurmd.

Later bleek dat ze ook schrijfster was en hoewel ik eigenlijk nog te jong was (dat besef ik nu al die jaren later), las ik alles wat in de bibliotheek van haar hand beschikbaar was. Ze was ook een heel bekende script-doctor in Hollywood, hoewel ze dat meestal in stilte deed, op de aftiteling was ze nooit te vinden.

En wie haar ooit in interviews zag of op twitter volgde, wist dat ze een nogal brutale, soms op het grove af, humor had en dat kon ik ook appreciëren.

Vorige week was ze trouwens nog op bezoek in ons land, want ze zocht in Brugge naar een bioscoop waar ze Rogue One speelden om te zien hoe zij het er zelf van af had gebracht:

Ja, haar tweets zijn een opgave om te lezen, maar dat heeft ook zo zijn charmes.

Geen bipolaire tweets meer, geen grappige interviews of cameo's in films en geen nieuw werk van haar hand meer.

Ik weet nu al dat ik tranen met tuiten ga laten in de cinema als ze op het einde van Star Wars VIII een in memoriam tonen...