Januari favorites

Gisteren werd mijn facebooktijdlijn ingepalmd door berichtjes van "eindelijk is januari voorbij" en dingen in de trant van "januari duurde zo'n 6 maanden".

Ik snap echt die haat voor januari niet, da's voor mij een best ok maand en die gaat voorbij zoals andere maanden. 't Is net de zomer die voor mij eindeloos lijkt te duren - en niet op een goeie manier. Ik haat die 500 maanden in het midden van het jaar waarin het veel en veel te warm is. Dat ze daar eens iets aan doen...

Anyway, ik heb me in januari geamuseerd en hier zijn mijn favoriete dingen van de afgelopen maand.

Ik zat maar liefst 4 keer in de cinema - met wisselend succes, maar kom - en ben mijn jaar dus goed gestart.

Eerste film van het jaar werd De Diefte, een passieproject van een lokale bekendheid dat ik bekeek in ons CC en dat ondertussen ook de ronde in de reguliere bioscopen aan het doen is en terecht want dit verhaal over de diefstal van het Lam Gods wist mij helemaal mee te nemen. Dat er een pak mensen in meedoen die ik persoonlijk (her)ken, droeg natuurlijk bij aan het plezier maar ik betrapte mezelf er op dat ik het ook gewoon een spannend verhaal vond.

Vie privée was jammer genoeg een ander paar mouwen: lang naar uitgekeken want Jodie Foster en Virginie Efira samen in een film! Een droom die uitkomt! Zeg maar liever een nachtmerrie want ik had echt een gevoel van "waar heb ik eigenlijk naar zitten kijken?" toen dit gedaan was.

Jodie Foster speelt een psychiater van wie een patiënte (Efira) zelfmoord pleegt, maar ze is er van overtuigd dat het moord was en dat de echtgenoot het gedaan heeft en ze gaat zelf op onderzoek. Klinkt niet slecht maar echt, hou u hier ver van. Virginie Efira komt daarenboven misschien 5 minuten in de film voor, enkel in flash-backs en ze heeft geen dialogen. Sof van het jaar, nu al.

The secret agent was jammer genoeg niet veel beter... Deze is genomineerd voor beste film en beste internationale film bij de Oscars strakjes én hoofdrolspeler Wagner Moura voor beste acteur. Enkel dat laatste is iet of wat verdiend in mijn ogen.

Deze Braziliaanse film speelt zich af in de jaren '70 en volgt een man die op de vlucht is omdat ze hem willen vermoorden. Waar de geheim agent zich bevindt en waar deze film überhaupt over gaat, is mij een raadsel. Als je een goeie Braziliaanse film wil over het regime in de jaren '70, kijk dan gewoon naar I'm still here dat vorig jaar beste internationale film bij de Oscars werd - dubbel en dik verdiend en hij staat momenteel op Primevideo.

Ik trok ook nog naar Hamnet, de verfilming van het gelijknamige boek dat ook voor beste film genomineerd is, net als Jessie Buckley als beste actrice dit jaar. Dat laatste is echt meer dan terecht maar de film doet wat ik vreesde: de aandacht veel te hard op William Shakespeare leggen, een personage dat in het boek zelfs niet bij naam genoemd wordt. En de beste passage uit het boek zit slechts halvelings een beetje in de film - niet dat ik zelfs gedacht had dat die er in zou zitten. Al bij al geen slechte film, maar zoals steeds was het boek hier beter.

Thuis bekeek ik ook nog wat films en ik wil het over een dieptepunt hebben: BXL van de hand van Ish Ait Hamou. Hij schreef het scenario en regisseerde deze film samen met zijn broer.

Dit gaat over 2 broers van Marokkaanse afkomst in Brussel maar hoe en wat, vraag er mij niet naar. Ish heeft echt een probleem met "show, don't tell" (ook in zijn boeken) want hij vertelt alleen maar hoe de dingen zijn, we ervaren het niet en dan wordt het moeilijk om in het verhaal te geloven - toch voor mij. 

Deze is genomineerd voor beste film bij de uitreiking van de Ensors volgende week en ik hoop echt dat hij het niet wordt...

Mijn tv-scherm werd verder helemaal ingepalmd door The traitors op de BBC - ja, de Britse versie van De verraders. Ik haalde eerst Celebrity traitors in, waarin Alan Carr voor de algehele hilariteit zorgde. Maar in tegenstelling tot bij ons, wordt dat daar normaal gezien met onbekende mensen gespeeld die een grote som geld kunnen winnen op het eind - 't is dus eigenlijk een beetje De Mol.

Presentatrice Claudia Winkleman is de eigenlijke ster van het programma.

Ik zat drie keer in de week te genieten want het werd uitgezonden op woensdag, donderdag en vrijdag en vraagt dus wat inzet van de kijker. Maar 't was smullen, vooral omdat zowat de helft van de deelnemers ook een "geheim" heeft dat ze niet delen met de rest (een moeder-dochter duo, een koppel, een ex-politieagente, een advocate strafrecht...) en je dat als kijker wél weet. Heerlijke tv.

We kwamen ook samen met de leesgroep en bespraken Berg van Ann Quin.

De helft van ons groepje had het boek niet uitgelezen (ik was er één van) en het werd globaal gebuisd want deze stream of consciousness was het toch niet... 

Ik ontdekte voor we samenkwamen dat de verfilming van het boek - Killing dad (or how to love your mother) uit 1989 - op Netflix te vinden was en heb die bekeken om toch iets te kunnen vertellen die avond. De film was geen hoogvlieger maar ik heb 'm wel uitgekeken en ik heb ook iets geleerd: blijkbaar ben ik na al die jaren film en tv kijken een expert in voorspellen van wat daar gaat gebeuren, de beeldtaal leidt me zonder problemen naar conclusies die kloppen, iets wat ik in het boek niet kon.

Het beste boek dat ik in januari las, was Baren en moorden van Sayaka Murata, de schrijfster van Convenience store woman - het boek dat in mijn top 3 van 2019 terecht kwam.

Nijgh & Van Ditmar, 2025
111 p.
Vertaald uit het Japans: Satsujin shussan

Dit dystopisch verhaal speelt zich af in een Japan waar kinderen krijgen voornamelijk gebeurt door "baarders" die zich daarvoor hebben opgegeven want als je 10 kinderen op de wereld zet, mag je iemand vermoorden. Ook mannen mogen meedoen - die krijgen dan een artificiële baarmoeder ingeplant. De hele maatschappij staat wat afkerig tegen "natuurlijke conceptie" en mensen die een kind willen, halen er eentje uit het centrum waar al die gebaarde kinderen in terecht komen. De zus van het hoofdpersonage heeft zich als baarder opgegeven en is nu zwanger van haar tiende kind. De vraag rijst wie ze zal gaan vermoorden want dat moet je niet op voorhand meedelen...

Baren en moorden is misschien wel het meest bizarre boek dat ik al gelezen heb, maar ik was helemaal mee. Sayaka Murata weet een hele wereld te scheppen waarin het krijgen van kinderen niet meer als normaal wordt beschouwd maar je moet natuurlijk wel je bevolking op peil houden en dus worden de "baarders" geïntroduceerd - trouwens, wie een moord pleegt zonder in het systeem te stappen, wordt veroordeeld tot baren tot de dood, een gruwel die ik mij zelfs niet wil voorstellen. 

In de 111 pagina's die het boekje maar telt, wordt alles netjes uit de doeken gedaan en als je tegen wat blood and gore kan, heb je iets speciaals in handen. Vier sterren dus.

Voor de rest las ik nog 2 strips maar die vielen allebei in het stinkerdjeskamp.

Ik trok naar het theater voor Missie 2025, het jaarlijkse wetenschapsoverzicht van Hetty Helsmoortel.

Dit was al het derde jaar op rij dat ik er naartoe trok en 't zat echt goed in elkaar. Misschien was het wel een beetje veel kwaad zijn op Trump - wel terecht - maar ze wist het toch weer om te buigen waardoor we de zaal met een goed gevoel konden verlaten.

Als er een Missie 2026 komt, ben ik weer present.

Op de valreep van januari werd er ook nog eens gequizd.

Twee jaar geleden deden we ook mee aan deze quiz van kleuterschool De berenboot en toen werden we tweede. We hadden iets minder geluk deze keer en eindigden als 5e op 44 ploegen - wat nog steeds niet slecht is. Deze quiz zat goed in elkaar en we hebben niet al te veel laten liggen, met 5 punten verschil op de vierde hadden we dus niet veel beter kunnen doen.

Als laatste dan nog mijn book haul en die is beperkt en bestaat uit boeken die ik als nieuwjaarscadeau gekregen heb - ik heb er dus zelf geen geld aan uitgegeven:

Veronique Puts brengt telkens in het najaar een bundeling uit van haar kattencolumns in Dag Allemaal. Dat was in 2025 niet anders en The real housecats of Antwerp zaten voor mij in cadeauverpakking.

Doedelen voor kattenmensen is een leuk doeboek waarin je allerlei soorten katten leert tekenen. Of ik dat allemaal echt ga doen of het boek gewoon als curiosum ga houden, daar ben ik nog niet aan uit.