Ik was er voor de derde keer vroeg bij en om 11.00u (mét gratis Nespresso koffie) zat ik klaar voor Renoir, een Japanse film over een 11-jarig meisje wiens vader terminale kanker heeft en hoe ze daar mee omgaat.
En dat "ermee omgaan" neemt bizarre vormen aan: het is net alsof de ziekte van haar vader haar niks doet en daarnaast is ze nogal geïnteresseerd in morbide dingen én het paranormale.
Het ging gezapig door en maakte niet echt indruk.
Zowat halverwege begon de film te haperen en moesten we een kwartier wachten op verbetering want de server moest heropgestart worden. Eens dat gebeurd was, ging de film gewoon door maar werd niet beter.
Deze draait al sinds 4 februari in de zalen.
Bijna meteen daarna was het tijd voor Whitetail - ik had een kwartier tussentijd verloren bij Renoir waardoor ik geen middageten kon bekomen - een Ierse film met een Nederlandse regisseur.
Voor de film begon was er wat drama in de zaal: iemand had zijn gerief op een stoel gelegd en was nog iets gaan halen om te eten en iemand anders had dat gerief uit de stoel gepakt en was daar gaan zitten. Bij terugkomst van de oorspronkelijke stoeleigenaar probeerde die eerst stilletjes zijn stoel terug te krijgen maar toen nummer 2 niet wou wijken, werd het allemaal wat luider en begonnen de mensen er rond zich ook te moeien. Er moest iemand van de organisatie bijgehaald worden vooraleer nummer 2 wou afdruipen en door zijn onwil om te verhuizen mocht hij uiteindelijk helemaal vooraan gaan zitten want er was toen enkel daar nog plaats... Zal hem leren.
De film zelf was een degelijk drama waarin Jen (Nathasha O'Keeffe uit The Wheel of Time serie), de lokale boswachter, niet opgezet is met de terugkeer van Oscar (Aaron McCusker die momenteel acteert in Coronation Street!), haar vriendje uit hun tienerjaren en getuige van het grootste trauma uit haar jeugd. Ze worstelt zelf met wat toen gebeurde en haalt uit naar alles en iedereen rondom haar. Door Oscars terugkeer moet ze in het reine zien te komen met haar verleden.
Dit was zoals gezegd een degelijke film, maar hem echt aanraden zou ik nu ook niet doen...
Ik vond 5 maart als releasedatum maar dat kan ook enkel in Nederland zijn aangezien dat een donderdag is en films bij ons op woensdag in de zalen komen...
Compleet uitgehongerd ging ik mijn koffer halen in het hotel om mijn trein naar huis te kunnen nemen. Gelukkig kon ik onderweg nog een broodje oppikken om te eten want niks van 's morgens tot 17.00u is weinig hoor...
Anyway, ik heb terug een goed filmfestival in Oostende gehad.
Met 11 films op de teller - waaronder slechts 2 stinkers - kan ik van een geslaagde editie spreken.
Voor de film begon was er wat drama in de zaal: iemand had zijn gerief op een stoel gelegd en was nog iets gaan halen om te eten en iemand anders had dat gerief uit de stoel gepakt en was daar gaan zitten. Bij terugkomst van de oorspronkelijke stoeleigenaar probeerde die eerst stilletjes zijn stoel terug te krijgen maar toen nummer 2 niet wou wijken, werd het allemaal wat luider en begonnen de mensen er rond zich ook te moeien. Er moest iemand van de organisatie bijgehaald worden vooraleer nummer 2 wou afdruipen en door zijn onwil om te verhuizen mocht hij uiteindelijk helemaal vooraan gaan zitten want er was toen enkel daar nog plaats... Zal hem leren.
De film zelf was een degelijk drama waarin Jen (Nathasha O'Keeffe uit The Wheel of Time serie), de lokale boswachter, niet opgezet is met de terugkeer van Oscar (Aaron McCusker die momenteel acteert in Coronation Street!), haar vriendje uit hun tienerjaren en getuige van het grootste trauma uit haar jeugd. Ze worstelt zelf met wat toen gebeurde en haalt uit naar alles en iedereen rondom haar. Door Oscars terugkeer moet ze in het reine zien te komen met haar verleden.
Dit was zoals gezegd een degelijke film, maar hem echt aanraden zou ik nu ook niet doen...
Ik vond 5 maart als releasedatum maar dat kan ook enkel in Nederland zijn aangezien dat een donderdag is en films bij ons op woensdag in de zalen komen...
Compleet uitgehongerd ging ik mijn koffer halen in het hotel om mijn trein naar huis te kunnen nemen. Gelukkig kon ik onderweg nog een broodje oppikken om te eten want niks van 's morgens tot 17.00u is weinig hoor...
Anyway, ik heb terug een goed filmfestival in Oostende gehad.
Met 11 films op de teller - waaronder slechts 2 stinkers - kan ik van een geslaagde editie spreken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten