Isabelle Avondrood in de cinema!

Als kind zocht ik mijn heldinnen in strips en boeken, en dat zijn er in de loop der jaren heel wat geweest: Matilda, Ronja, Minoes, Hasse, Yoko, Aria, de hele kliek uit de Kinderen van Moeder Aarde-trilogie (dank u Thea!) en ja, ook Wiske hoorde daar bij...

Later volgde Isabelle Avondrood, de rokende, vloekende, bizarre avonturen belevende journaliste van Jacques Tardi.


Zó zag het leven er in het Parijs aan het begin van de 20e eeuw uit, stelde ik me altijd voor. En zo moest een heldin uit die tijd zich ook gedragen.
Ik had haar met andere woorden meteen in mijn hart gesloten...

Van de stripreeks verscheen in 2007 het 9e en voorlaatste deel - waar blijft het laatste? - en nu is er dan de bioscoopfilm.



Geregisseerd door Luc Besson - die van het schitterende Léon en het hyperentertainende The fifth element (waar blijft trouwens die dvd met Nederlandse ondertiteling?) - en losjes gebaseerd op de eerste albums.

Les aventures extraordinaires d'Adèle Blanc-Sec, zoals ze in het Frans heet, is een waar kijkplezier geworden, tenminste als je de strips kent en je je over het feit kan zetten dat er in de film een pak meer humor te vinden is. Ik heb geamuseerd zitten kijken naar de lotgevallen van juffrouw Blanc-Sec (zoals de wijn), en haar bravoure in het vooroorlogse Parijs.
Je krijgt pterodactyls, levende mummies, een jager op groot wild en een hondje dat gegarandeerd de show steelt...

Blijkbaar was het op de set ook een feestje, want hoofdactrice Louise Bourgoin heeft Luc Besson naar verluid al gesmeekt om een vervolgfilm, iets wat hij in de regel niet doet.
Eerst eens zien of deze een (bescheiden) succes kent, van mij mag er in elk geval een vervolg op komen!

Broers, koken en soulmuziek

Mijn eerste kennismaking met Fatih Akin enkele jaren geleden was er eentje waardoor ik eigenlijk liever geen enkele film van hem meer wou zien...

Gegen die Wand vond ik gewoonweg een verschrikkelijke kijkervaring, een marteling die ik me zelfs 2 keer heb aangedaan om er zeker van te zijn...
Ik weet dat er een heleboel mensen zijn die het een fantastische film vinden en ze beweren zelfs dat de passie er van het scherm spat, ik zie die dus nergens en voor mij blijft het een overdreven en vergezocht onding.

Maar in het leven moet je een mens een tweede kans durven geven en Auf der anderen Seite was dan weer een prachtig stukje verhaalvertellen met doorleefde vertolkingen waar ik echt met een goed gevoel buiten kwam. Blijkbaar verschillen ook hier de meningen: veel mensen vinden dit de mindere film, voor mij steekt hij met kop en schouders boven het abominabele Gegen die Wand uit.

Groot was dan ook mijn vreugde toen ik vernam dat er een nieuwe film van zijn hand in aantocht was: Soul Kitchen (bekroond met de Special Jury Prize op het filmfestival van Venetië), een verhaal over broederrelaties, liefde voor muziek en het houden van een restaurant.



Jammer genoeg was ik niet meteen onder de indruk...
Het verhaal is een rommeltje en er wordt lustig aan overacting gedaan - Monica Bleibtreu, een monument uit de Duitse Schauspielerei en hier in haar laatste film (ze stierf vorig jaar), bezondigt zich er ook aan in haar enige scène in de film, maar bij haar werkt het tenminste... De film probeert ook hier en daar op de lachspieren te werken, meestal had dat bij mij echter een averechts effect - het is makkelijk om de lachers op de hand te krijgen als je iemand de kreupele laat uithangen en hem beschamende therapieën laat ondergaan, voor mij mag het wel een beetje origineler...

Over de soundtrack van de film daarentegen kan ik mij enkel positief uitlaten, Fatih Akin ként zijn muziek, wat hij in elk van zijn films weer bewijst. De uitnodigende souldeuntjes komen je hier van alle kanten tegemoet.

Kort gezegd: de soul van Soul Kitchen vind je terug in zijn soundtrack, niet in de soms overdreven geacteerde beelden die je te zien krijgt...

Chocolaaaaaaaade!

Ofte een vergelijkende studie van chocolademuseums.

Zondag bevond ik mij namelijk in Choco Story, het Brugse chocolademuseum, en eerlijk gezegd, mijn 6 euro had ik beter aan een stuk chocolade in een pralinewinkel uitgegeven...


Op zich is het museum best wel leerrijk en geeft het de geschiedenis en oorsprong van chocolade goed weer, maar mensen wat is het saai!!!

Vooral als je - zoals ik al 2 keer - het Schokoladenmuseum in Keulen bezocht hebt, want daar wordt het chocoladegebeuren pas ten volle beleefd.



Het begint al bij het uitzicht van het museum: in Keulen ligt het op een eilandje in de Rijn en ziet het gebouw er een beetje uit als een schip dat aangemeerd ligt. Wanneer je binnenkomt heb je een ruime inkomhal waar heel wat te doen is: ticketverkoop, een café met terras en uitzicht op de Rijn en een nogal grote giftshop met allerlei Lindt-producten.
In Brugge daarentegen kom je via een smalle ingang een oud herenhuis binnen, daar is een kleine ruimte waar de tickets verkocht worden en ook een miniwinkeltje met allerlei chocolade(neven)producten - ok, daar kunnen ze weinig aan doen, Brugge heeft nu eenmaal veel oude en niet zo ruime huizen.

Maar dan...
Heel het Schokoladenmuseum is zo goed als interactief en er komen altijd nieuwe displays bij, je kan videospelletjes spelen, aan dingen draaien, ze verschuiven, lichtjes gaan branden en overal word je door het aapje Elli aangezet om mee te ruiken, te spelen en te ontdekken.



In Brugge krijg je grote partijen tekst te lezen waartussen toonkasten staan met wat begeleidend materiaal. Ze hebben trouwens ook aan de kindjes gedacht, want een cacaoboon - die er meer uitziet als een bruine tand en de ene keer Chocolala en de andere keer Choclala heet - geeft hier en daar kort weer wat in het lang en breed op de grotemensenplakkaten staat.



Leerrijk? Zeker, als je al die tekst wil gaan lezen. Interactief? Nougabollen, er is echt nog heel wat werk aan de winkel...

Fazit: hou in Brugge je 6 euro in je zak en ga er ergens een warme choco mee drinken, ben je in Keulen, bezoek dan zeker het Schokoladenmuseum! (en nee, ik heb er geen aandelen in...)

Cinemamanieren

... en de mensen die er geen hebben.

De afgelopen weken ben ik 3 keer naar de film geweest en 3 keer kon ik me niet ten volle concentreren op wat er zich op het witte doek afspeelde door het gedrag van mensen rondom mij in de zaal.
En nee, het waren geen tienerhooligans, maar mensen van allerlei slag die me de ultieme bioscoopervaring ontzegden. Toegegeven, ik bevond me telkens in Kinepolis, maar als ik 9 euro moet betalen, wil ik wél van mijn film genieten en me niet zitten ergeren...

Jeugdsentiment (*zucht*)

Eindelijk is het zo ver: de verfilming van het prachtige Meester van de zwarte molen is tot bij ons in de bioscoopzalen geraakt.



Ik weet het nog goed, het gebeurde jaren voor de Harry Potter-hype ook maar kón losbarsten: ik kreeg een bibliotheekboek in handen dat heel wat spanning en magie beloofde en wonder boven wonder, het voldeed aan al die verwachtingen! De avonturen van Krabat en Tonda bleven nog weken door mijn hoofd spoken en zelfs nu kan ik me nog hele passages levendig herinneren...

Toen ik te horen kreeg dat het verhaal verfilmd zou worden, kon ik amper wachten om het resultaat te zien. En ongeduldig kind als ik ben, heb ik 'm dan ook al op dvd gezien (gekocht in Duitsland met Duitse ondertiteling - ik kon écht niet wachten) en het is zeker een aanrader voor iedereen die ooit van het boek genoten heeft!

Jekino heeft de trailer van Nederlandse ondertiteling voorzien:



Jammer genoeg speelt hij slechts in "selecte" bioscopen ; in Oost-Vlaanderen moet je daarvoor in de Studioskoop zijn (en zo steun je ook nog eens de kleine bioscoop die moet spartelen om zijn hoofd boven water te houden...).