Juni bracht de terugkeer naar het "normaal": ik ging weer werken volgens mijn gewone uren en moest afscheid nemen van de paar maanden dat ik netjes een nine-to-five job had met elk weekend vrij. Mensen die op die manier werken zijn echt met hun gat in de boter gevallen, al beseffen ze het zelf niet: ik had tonnen vrije tijd 's avonds en sloeg zoals nog nooit gezien aan het koken - gewoon omdat ik er de tijd voor had. En die vrije weekends... Zalig gewoon.
Nu zit ik weer volop in de sleur van voorheen en ben ik weer vermoeid zoals voorheen. Toch leuk om weten dat sommige dingen hetzelfde blijven...
